Monsters slapen nooit

Liefste Floris,

Weet je nog, toen jij in mama’s buik zat? We hebben samen een boel gesprekken gehad in die tijd… We kletsten over van alles, maar vooral over mama’s dromen voor later. Hoe we samen zouden genieten van het leven. Jij, ik en papa. Met z’n drieën de wereld verkennen. Hoe we samen zouden fietsen door de weilanden, hoeveel spelletjes we samen zouden spelen en hoe we met onze laarzen door de regen zouden rennen en zo hard we konden in de plassen zouden stampen.  Daar heeft mama jou van alles over vertelt, toen je nog veilig in haar buik zat.

Maar het meest van alles fluisterde mama zachtjes tegen jou: “ik zal je voor alles beschermen ventje, omdat ik zielsveel van je hou”. Mama had gedacht dat ze je moest beschermen tegen enge dromen en monsters onder je bed. Dat je mijn kusjes nodig zou hebben als je was gevallen op de stoep en dat mijn armen om je heen genoeg zouden zijn om je te troosten als je eens verdrietig was.  Maar mama heeft haar belofte moeten breken, want ik kon je niet beschermen tegen deze nare ziekte. Ik wou dat mijn moederliefde genoeg was Floris, dat ik je had kunnen helpen in de strijd. Ik had je in mijn armen willen nemen toen je op de IC lag en gereanimeerd werd. Ik had je wel honderdduizend kusjes willen geven toen je zo ziek werd dat de infusen begonnen te bloeden. Ik had je zachtjes willen wiegen en je tranen weg willen zingen toen de dokters zeiden dat een operatie nog de enige keuze was. Ik had je op willen pakken en heel hard met je willen wegrennen toen dat bericht kwam dat je niet meer beter zou worden. Maar het was niet genoeg geweest. Mama’s liefde heeft jou niet kunnen beschermen, en dat spijt me Floris. Dat spijt me zo verschrikkelijk.

 

Misschien heb je het al wel in de gaten jongen. Vandaag heeft mama een ‘slechte dag’. Vandaag wil ik het liefste verdrinken in mijn verdriet. Me als een baby’tje oprollen en de hele dag op de bank blijven liggen. Huilen, boos zijn, met de kussens gooien en heel hard schreeuwen dat het niet eerlijk is. Vandaag wil mama niks doen en stilletjes wachten tot het over gaat. Maar het gaat niet over. Het gaat nooit meer over. En daarom staan papa en ik vandaag toch op, kleden we ons warm aan en gaan we er op uit. Samen wandelen over de Posbank. We trotseren de kou en lopen. En met iedere stap die ik zet komt langzaam mijn vertrouwen weer terug. Ik moet dit doen, ik kán dit doen. Samen lopen we verder, papa en ik. Naast vertrouwen voel ik nog wat anders broeien: een hele diepe liefde. Met deze man aan mijn zijde ga ik het redden.

09-02-2017

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s