Twee weken stil…

Lieve Floris,
Morgen zou jij al zes maanden oud zijn geworden! Ik denk dat we met z’n drieën een feestje hadden gevierd. Dat je voor het eerst in je kinderstoel mocht zitten om je groentehap naar binnen te werken. Dat we extra lang en extra vaak met je geknuffeld zouden hebben. En dat we samen heel veel liedjes zouden hebben gezongen… Maar zo is het niet. Morgen denken papa en mama er aan dat het twee weken geleden is dat je bent gestorven. Twee weken alweer. En ik vraag me af hoe we het hebben gered?
Alles om mij heen doet pijn. Het doet pijn om jouw jasje aan de kapstok te zien hangen, om je groeiboekje door te bladeren en om je geurtje te ruiken die nog aan je kleertjes zit. Maar het doet ook pijn om een jongetje te zien lopen met dezelfde muts als jij had, om moeders met kinderwagens te zien, of de luiers in de schappen van de supermarkt.
En ik ben ook bang. Bang voor de badjuf in het zwembad, die zou kunnen opmerken dat we binnenkort weer met z’n tweëen komen zwemmen. “Hebben jullie vanavond een oppas?” zou ze vrolijk kunnen vragen. En wat zeg ik dan terug? Bang voor de mensen in het dorp die ik niet ken, maar die ineens allemaal weten wie ik ben. “daar heb je die vrouw die……..” Dat ben ik nu.

Het doet ongelofelijk veel pijn om jouw papa verdrietig te zien. Jouw papa om wie je altijd zo moest lachen, met wie je samen badderde en die voor jou uit volle borst “op een grote paddenstoel” zong. We zijn ontredderd, radeloos van verdriet.
Maar toch ben ik ook trots. Trots omdat we het samen redden. Want als ik het even te kwaad heb, is papa sterk en zorgt hij voor mij. En als papa huilt en niet meer weet wat te doen, sla ik mijn armen om hem heen. Maar boven alles ben ik trots op jou Floris. Want ik hoor het oma nog zo zeggen: “Ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden als van dit kleine mensje.” Je hebt zo veel teweeg gebracht in ons leven ventje. Je hebt onze harten geraakt en ons dichter naar elkaar toe gebracht. Je hebt ons geleerd dat we ons niet druk hoeven te maken om de kleine dingen, dat er altijd weer een morgen komt. En ook al doet die ‘morgen’ nu pijn, en weet ik echt niet hoe het verder moet, verder zullen we gaan. Ik denk vandaag aan je met trots in mijn hart. Een hart dat overloopt van liefde, voor jou.

 

04-02-2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s