Vragen

Lieve, lieve Floris,

Mama hoort steeds maar weer dat ene zinnetje dat de arts in het ziekenhuis uitsprak;

“Floris gaat dood. Floris gaat dood. Floris gaat dood”. Het echoot door mijn hoofd als een pestkop die niet ophoudt met plagen. De beelden van het ziekenhuis dringen zich keer op keer weer aan me op. Als ik wakker wordt, als ik me aankleed, als ik brood smeer voor het ontbijt, als ik televisie kijk of een boek lees, als ik teken of een spelletje doe… Op de meest vreemde momenten zie ik je ineens weer liggen, mijn stoere mannetje, zo weerloos en zó ziek. En ik kan er met mijn verstand niet bij. Hoe heb jij ineens zo ziek kunnen worden? In mijn hoofd stel ik honderdduizend vragen waar ik allemaal geen antwoord op krijg. Waarom hebben we nooit iets gemerkt van jou zieke buikje? Hebben de artsen toen je geboren werd iets over het hoofd gezien? Heb je al langer pijn gehad? Wat als we eerder in het ziekenhuis waren geweest? Als de artsen sneller wisten wat er met je aan de hand was, hadden ze je dan nog kunnen redden? Waarom mocht het niet zo zijn? Waarom moest jij al zo jong sterven? En langzaam veranderen de vragen van zoeken naar een reden, een oorzaak en het waarom naar vragen over ons samen. Heb ik je wel genoeg liefde gegeven? Had ik het niet anders moeten doen? Heb je je veilig gevoeld bij ons? Wist je wel hoeveel ik van je hield? Voelde je je geborgen in mijn armen? Of heb ik niet genoeg………..

Het helpt me niet, al die vragen. Ik zak alleen maar dieper weg in de eindeloze ellende van gemis. Ik kijk ochtenden lang naar de filmpjes die we van je hebben gemaakt. Hoe je voor het eerst omrolde, hoe je vrolijk lag te kletsen in de box, hoe hard je lachte als mama op je buikje kriebelde…

Ik pak de foto’s er bij die we nog van je hebben, en als je me zo vrolijk aanstaart vanuit je schommelstoeltje dan wordt ik langzaam radeloos. Ik kan dit niet. Ik wil dit niet. Het is zo aardedonker in mijn hart. Alsof ieder sprankeltje licht uit mijn leven is weggehaald op het moment dat de arts die woorden sprak: “Floris gaat dood”. Vanuit de bodemloze diepte kijk ik vol angst omhoog, hoe kom ik hier ooit weer uit? Ik zou nu graag iets krachtigs opschrijven, eindigen met een mooie gedachte over dat er altijd weer een morgen komt, of dat er aan het eind van iedere tunnel weer licht te zien zal zijn… Maar ik kan het niet. Ik voel het niet. Zonder jou, lieve Floris, hoeft het niet.

19-02-2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s