112

Allerliefste Floris,

Mama gaat een beetje verdoofd door de dagen. Gisteren hadden papa en ik een gesprek met de mevrouw van 112 die zaterdag de telefoon op nam toen papa om hulp riep. Hulp die ze niet heeft gestuurd, terwijl achteraf zo overduidelijk was hoe hard jij het nodig had.

Gisteren is het verhaal voor mama compleet geworden. We hebben het gesprek terug geluisterd van papa en de mevrouw van 112. Maar als je me nu zou vragen wat papa heeft gezegd, of wat die mevrouw toen terug zei? Ik kan het je niet vertellen jongen.

Het enige dat mama heeft gehoord was jou oorverdovende gegil. Je lag daar, in je anders zo vertrouwde kamertje, en je gilde overal dwars doorheen. Ik bedenk me hoe bang je moet zijn geweest en er raast een wanhoop door mijn hart. Ik hoop dat je hebt opgemerkt dat ik thuis kwam. Dat je in die kamer vol vreemden jouw mama herkende en dat je het fijn vond om mijn armen om je heen te voelen.  Ik hoop maar dat je de liefde ontvangen hebt die ik je toestuurde, dat je hartje warm werd door mijn zachte kusjes op je hoofd. Het staat in mijn geheugen gegrift, mijn Floris in mijn armen. De hele wereld, als je het mij vraagt. Maar ik wou dat ik er van had kunnen genieten, dat het een fijn moment was tussen moeder en zoon, in plaats van zo doordrongen van angst en verdriet… Ik wou dat ik je na het knuffelen lekker in je bedje had gelegd en dat je tevreden in slaap was gevallen. Maar de harde waarheid is, dat ik je af moest geven aan de ambulancebroeder. De harde waarheid is, dat ik je niet veel later weer in mijn armen droeg, en je voor de laatste keer naar huis bracht.

Naar ons huis, dat nu zo anders voelt. Zo leeg en stil; er klopt iets niet. Het was een fijne, veilige thuishaven, waar mama de liefde vond. Verpakt in een klein mensje dat altijd blij en tevreden op me lag te wachten. Soms in de armen van jou lieve papa, vrolijk kijkend richting de deur. Wat hoor ik? Wie komt daar binnen? En dan: het is mama! De stralende lach op jou gezicht ziet mama zo weer voor zich…

Nu komt mama thuis en is er niets. Niets dan leegte en stilte en een knoop in mijn maag. Ik wil dit niet, Floris. Ik wil jou weer voelen en in mijn armen dragen. Ik wil dat jou jasjes niet doelloos aan de kapstok hangen, dat jou speelgoed niet stil in de la ligt. Ik wil je lieve gezichtje weer zien, ik wil jou geluidjes horen en je schaterende lach. In plaats daarvan hoort mama telkens weer die gil. Het staat voor altijd in mijn hart gekerfd, als een litteken. Of misschien eerder nog een open wond. Je lag daar alleen en je gilde het uit. Mama was er niet om je te troosten…

Het spijt me Floris. Het spijt me zo.

20-04-2017

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s