Terug naar het ziekenhuis…

Lieve, lieve Floris,

Op de muur in onze woonkamer staat een tekst. Ik weet dat jij dat nog niet kon lezen, maar we zijn er samen vaak langs gelopen. Dan stonden we even stil bij de tafel en vertelde mama over die momenten dat voor ons de tijd heel even stil stond. In het midden hangt een foto van papa en mama’s trouwdag, wat een feest was dat! Mama kon niet geloven dat ze papa had gevonden. Zo’n prachtige man, mooi in alle opzichten. En hij wilde ook nog eens trouwen met mij! Ik kon mijn geluk niet op. En toen we daar samen stonden, om 14:00 uur ’s middags in onze mooiste kleren, dacht mama: “nu kan het leven alleen nog maar mooier worden…” Met jouw papa aan mijn zijde voelde ik me sterk, tot alles in staat. Samen zouden we voortaan door het leven gaan.

Naast onze trouwfoto en de klok op 14:00 uur, hangt een andere mooie foto. De klok geeft 07:15 uur aan, het tijdstip dat jij werd geboren. Er was nogal een nacht aan vooraf gegaan. Jouw geboorte begon heel ontspannen, maar we eindigden samen in het ziekenhuis. Nooit zal mama vergeten wat een liefde er door me heen stroomde toen papa met jou in zijn armen naar me toe kwam lopen. En weer dacht ik; vanaf nu wordt alles nog mooier. Met jou er bij waren de dagen nóg fijner…

 

Aan de andere kant naast onze trouwfoto hangt nu een andere foto. Zo hadden wij het niet bedoeld lieve jongen. De klok wijst kwart voor drie aan. Een tijdstip dat er vanaf nu altijd voor zal zorgen dat mijn hart overslaat. Dat er een knoop in mijn maag komt en ik even geen lucht meer krijg.

Kwart voor drie op 22 januari moest jou leventje alweer ophouden. Hoe lang mama er ook over nadenkt, ik begrijp het niet.

Vandaag waren papa en mama voor het eerst weer in het ziekenhuis. We liepen door de gang waar we die dag ook liepen. We kwamen bij de kinder IC en stonden voor de balie waar we die dag ook stonden. We zaten in een kamertje en spraken met de arts en de zusters die jou toen verzorgd hebben. Het werd me maar weer eens duidelijk wat een bikkel jij geweest bent. Hoe hard je gevochten hebt en hoe je, tegen alle verwachtingen in, volhield. Maar het werd ook meer dan ooit duidelijk dat dit een gevecht was dat je niet kon winnen. “Heeft Floris pijn gehad?” hoor ik jou papa vragen. De arts kijkt ons aan, staart naar de grond en zegt dan: “In het begin misschien.”

Ik denk aan het moment dat je weer bij bewust zijn kwam op de spoedeisende hulp. Het laatste moment dat je echt bij ons was. Je kleine vingertjes pakten mijn hand vast. Je keek me aan, mama is er. Naast me stond jou lieve papa. Hij speelde met je en probeerde je aandacht vast te houden. Weg van alles wat er gebeurde om je heen. Weg van de infusen, de prikjes en de testjes. Je speelde met papa en je huilde niet. Zo ben je weer rustig in slaap gevallen, en je bent niet meer wakker geworden. Ik stel me voor dat het zo ook is gegaan, om kwart voor drie op zondagmiddag. Dat je hebt gevoelt dat wij er waren. Dat het je rustig maakte en dat je niet bang was…

Papa is er, mama is er. Nu kan ik gaan.

 

Voor ons zal de tijd niet even stil staan, maar voorgoed.

Vanaf nu zal het nooit meer écht mooi worden Floris.

28-03-2017

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s