De stoelen door de kamer…

Lieve Floris,

Bijna elke dag kijkt mama naar de foto’s die we van je hebben. Ik zie je stralende lach en je ondeugende blik in je ogen. Ik zie je geboeid kijken naar je eigen handje. Ik zie je wegduiken in papa’s omhelzing. Ik zie je tegen zijn borst aan slapen met je mond wijd open. Ik zie je lachen naar oma en ik zie je tevreden over opa’s schouder hangen. Meestal maken je foto’s me blij, omdat ik dan terug denk aan hoe fijn het was met jou er bij. Wat een mooie en leuke momenten we samen hebben gehad. Meestal kijk ik naar je foto’s en voel ik me dankbaar voor wie jij bent geweest. Ik voel de trots die iedere moeder ongetwijfeld voelt bij de aanblik van haar kinderen. Jij was zo prachtig, het allermooiste mannetje dat mama ooit heeft gezien.

Meestal voel ik me blij, maar niet altijd. Want de gedachte aan hoe fijn het was samen maakt me ook wel eens verdrietig. Dat wil ik nog steeds! Ik wil weer samen ’s nachts wakker zijn, jou voeden en je warmte tegen me aan voelen. Ik wil weer samen op de bank zitten, jij op mijn benen liggend. En dan wil ik samen de liedjes zingen die ik toen zo mooi vond, maar die nu mijn hart breken.

Ik wil weer samen boekjes lezen en heel hard lachen als jij precies op het juiste moment de bladzijde omslaat. Per ongeluk, dat wel natuurlijk. Ik wil weer samen op pad, met de kinderwagen door het dorp, of met de auto naar de winkel. Maar ik wil ook weer moeten haasten in de supermarkt, omdat ik jou straks op moet halen bij de gastouder en omdat ik ook nog moet kolven, stofzuigen en een wasje moet draaien. Ik wil jou kleine kleertjes weer opvouwen en in de kast opruimen. Ik wil weer wortels uit mijn moestuin halen en ze voor jou door de blender gooien. Ik wil weer luiers uitspoelen en flesjes uitkoken. Ik wil zelfs weer dat ik jou tien keer op een dag moet verschonen omdat je luier het wéér niet heeft gehouden…  Ik wil. Ik wil zoveel…

Maar ik moet het doen met de herinneringen aan jou. En hoewel die mij vaak vertederd doen voelen en mijn hart laten volstromen van liefde, maken ze me soms ook zó kwaad. Kwaad omdat dat het is, waar wij het mee moeten doen. Het zullen er nooit meer worden. En dat maakt me kwaad. Het komt vanuit mijn tenen, die boosheid. Elk stukje van mijn lichaam voelt het. Waarom?! Waarom kunnen andere papa’s en mama’s méér herinneringen maken? Soms zonder te beseffen hoe waardevol ze eigenlijk zijn… Waarom kunnen andere papa’s en mama’s wel samen met hun kindje op vakantie of fietsen met zoon of dochterlief in het fietsstoeltje voor op. Dat had ik ook zo graag willen doen met jou Floris! Waarom moest dit ons overkomen? Waarom werd uitgerekend jij ineens zo ziek. En ik zou wel willen schreeuwen en alle stoelen door de kamer willen gooien. Ik zou de hele tent wel willen afbreken zo boos ben ik. Ik zou de moeder die in de supermarkt zo tegen haar kind te keer gaat wel door elkaar willen rammelen, en willen schreeuwen dat ze eens normaal moet doen. Ik zou tegen de caissière willen snauwen dat ik heus geen fijne dag zal hebben en ook niet kan genieten van het mooie weer. Ik zou de boel de boel willen laten en de hele dag in bed willen blijven liggen. Want wat heeft het nog voor zin? Maar dat doe ik allemaal niet. Ik zucht eens diep en droog mijn tranen. Ik slik mijn woorden in als iemand me een fijne dag toewenst. Dan tover ik een lach op mijn gezicht en zeg ik “ja, jij ook he!”. Ik sleep mezelf uit bed en maak een lijstje wat ik vandaag allemaal moet doen. Boodschappen, was draaien, opruimen, planten water geven, niet vergeten twee stuks fruit te eten vandaag….. Ik vraag me af waarom eigenlijk, maar ik druk de gedachte weg en laat hem niet meer toe. Door. Ik moet doorgaan. Ik doe mijn best en werk mijn lijstje af, aan het einde van de dag kan ik weer trots op mezelf zijn. Het is weer gelukt, weer een dag doorgegaan. Maar soms, lieve Floris, soms is het zo verrekte moeilijk. Soms wil ik even een dagje niet doorgaan, maar stilstaan en mezelf verbergen in mijn verdriet. Soms wil ik gewoon even ongenuanceerd schreeuwen en boos zijn en mensen die het helemaal niet verdienen de huid vol schelden. Soms wil ik alleen zijn en de wereld buiten sluiten. Soms wil ik huilen, huilen en nog eens huilen. Dan wil ik elke gedachte die me weer een beetje zou opbeuren wegduwen en roepen dat ik nooit meer blij wil zijn. Soms wil ik dingen stuk maken en geen sorry zeggen naderhand. Dan wil ik zo boos worden dat mensen er zelfs bang van worden.

Soms wil ik van alles, maar altijd wil ik eigenlijk maar één ding. Dat ik nu helemaal geen brief aan jou zou schrijven, maar nog even snel iets voor het werk moest uittypen op de computer. En dat ik jou schattige gesnurk via de babyfoon naast me zou horen. Eigenlijk wil ik alleen maar dat jij hier weer bent, dat je straks wakker wordt en dat we dan samen zouden kroelen en zielsgelukkig zouden zijn. Wat zou dat fijn zijn hè, liefste Floris!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s