Bløf

Lieve Floris,

Mama luistert het liefste naar muziek van Bløf. Dat wist jij natuurlijk allang, want je hebt het tot in den treuren gehoord. Toen jij nog in mama’s buik zat ging de radio in de auto soms ongehoord hard. En als je geluk had, dan zong mama ook nog keihard met de cd mee. Ik stel me zo voor dat jij dan hard moest lachen in mama’s buik, want zingen kan mama helemaal niet!
Toen jij hier op de wereld was heb je de muziek ook vaak genoeg gehoord, nu op een kindvriendelijker volume. Mama houdt van Bløf. Van de mooie melodieën en van de teksten die zo diep gaan dat je ze soms niet eens begrijpt. Mama houdt van de manier waarop de muziek je meesleept in je gedachten, en van hoe je soms even helemaal nergens aan hoeft te denken. Mama houdt van de zware teksten, en dat ze gewoon worden gezongen zoals ze zijn. Mama houdt van de snoeiharde gitaren in sommige nummers en de rustige piano in anderen. Mama houdt van het gevoel dat Bløf me soms geeft; melancholisch en terug naar wie ik ben.

En nu? Nu lieve Floris, nu lijkt ons leven wel een songtekst van Bløf. Nu hoor ik hun muziek en denk ik; ja zo is het ook. Als Paskal Jakobsen zingt: Zo stil en zo verloren ging je weg, dan denkt mama dat dat precies is wat er gebeurde, 22 januari om kwart voor drie. Hij zingt verder en beschrijft hoe ons leven er nu voor staat:
Zo hard, de uren na de klap dreunde zo na
Dat niets nog, te bevatten en begrijpen was, het was,
zo hard, dat alles wat we dachten ons alleen maar leegte bracht
Zo moe en zo verslagen waren wij,
Nu de stilte bij ons was in plaats van jij..

Dan volgt een ander nummer, ik luister en voel dat het klopt. Zonder jou snap ik er niks van lieve Floris. Zonder jou bén ik ook echt alles kwijt, vergeet ik wat ik aan het doen was, luister ik naar verhalen maar luister ik niet echt, hoor ik niet wat de ander zegt. En dan, eilanden. Zucht. Helaas beschrijft het maar al te goed hoe het nu voelt tussen ons en sommige van de mensen om ons heen. Mensen die dichtbij stonden, maar nu zo ver weg lijken.

Eilanden in oceanen, zijn lang niet zo eenzaam als wij.
Eilanden komen weer samen, als de zeebodem breekt en verschuift.

De stilte moet stuk, laat me niet morgen pas lachen, maar vandaag.
Tik op m’n raam, sla op m’n schouder, en zeg dat je mij hebt gemist.

Gelukkig is het niet op iedereen van toepassing. Gelukkig voelen we ons ook heel erg hier bij een heleboel lieve mensen om ons heen. Bij de meeste mensen om ons heen. Tel je zegeningen mama, tel je zegeningen.

Er komen wat oude bekenden voorbij en ik denk met weemoed terug aan hoe ik vroeger dacht dat dit zo op mij van toepassing was. Het regent harder dan ik hebben kan… Pfff, denk ik. Als ik tóen had geweten hoe hard het nu regent in mijn leven, dan had ik de pijn en het verdriet van toen een stuk minder zwaar gevonden. Maar dan hoor ik de eerste tonen van ‘mijn’ lied.

Met de zegen van de hoop
Ben ik tot hier gekomen
En met de regen in mijn rug
Weet ik waar ik ben
Weet ik dat ik dromen mag
Ik ga nooit meer terug
Nee, ik ga nooit meer terug

Ik ben bijna waar ik zijn moet
Bijna waar ik zijn moet
Bijna op mijn plaats
Die ruimte is van mij
En mocht ik het niet halen
Dan was ik toch dichtbij
Ik ben bijna waar ik zijn moet

Ooit was dit voor mama een soort lijflied. Omdat ik van ver was gekomen en door keihard knokken het leven had gekregen waar ik van droomde. Afgelopen september, toen papa en mama twee jaar getrouwd waren, schreef ik het in het fotoboek dat ik voor papa maakte. Toen schreef ik; dit lied, hoe mooi ook, is niet meer op mij van toepassing. Ik ben niet bijna waar ik zijn moet. Ik ben er al.
Zucht. En nu? Nu is het inderdaad niet meer op mij van toepassing, maar ik ben helemaal niet waar ik zijn moet. Of in elk geval niet waar ik zijn wíl.

Weet je, lieve Floris. Bløf heeft een nieuwe cd gemaakt. In de auto op weg naar vrienden luisteren papa en mama er naar. Papa meer omdat het moet dan omdat hij het ook echt wil. Maar we luisteren samen en ik geniet. Ik geniet van de nieuwe tonen en de mooie melodieën. Ik geniet van de teksten die ik nog nooit eerder heb gehoord. Van het idee dat ik ook deze cd weer grijs ga draaien.
Ik luister, maar nog niet echt goed. Tot ik ineens flarden van een tekst hoor. Het komt binnen, recht in mijn hart. En ik kijk jou papa aan, hij heeft het ook gehoord. We voelen het samen. Dit lied, dit gaat over ons.

Bewaar me maar niet
Voor de twijfel en de spijt
En bewaar me maar niet
Voor het razen van de tijd
Bewaar me maar niet
Voor de hitte en de kou
Maar bewaar me
Voor het weggaan van jou

Hier staan we
Je kunt niet terug
Zou je dat willen als het kon?
Ik denk dat ik hier blijf
Ik zeg je:
Dat we niet meer onbeschadigd zijn
Is wat ons nog steeds drijft

Natuurlijk, als het kon dan gingen we terug. Nu meteen. Dan was het weer 20 januari en waren we gewoon nog met zijn drietjes. Dan zetten we de tijd stil en bleef het voor altijd goed. Maar we kunnen niet meer terug en nu staan we dus hier. En hoe makkelijk het ook lijkt om een leven te leiden zonder pijn en verdriet, hoe aantrekkelijk het klinkt om alleen maar de mooie kanten van het leven te ervaren, jou papa en ik, wij zeggen tegen elkaar: bewaar me maar niet. Niet voor jouw pijn en jouw verdriet. Niet voor de twijfel die je voelt nu ons leven overhoop ligt. Niet voor de spijt die uit je tenen komt over hoe het had kunnen zijn. Samen, beschadigd als we zijn, moeten we hier dwars door heen. Papa is wat mij drijft om door te gaan, en ik ben dat voor papa.
Nu het zo is zoals het is, nu wil ik niet bewaard worden voor het razen van de tijd. Nu wil ik samen met papa zijn zoals we zijn. Kwetsbaar, gebroken, maar samen één.

 

06-06-2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s