Twee emmertjes water halen

Lieve Floris,

Vandaag beleefd mama weer een eerste keer. Zoals er in de afgelopen maanden zo vaak een eerste keer is geweest. Vanmorgen schoof mama voor het eerst sinds jij er niet meer bent de klep van de piano weer open. Vandaag koos ik de bladmuziek uit en zocht ik naar de juiste noten.
Mijn handen glijden over de toetsen, mijn tranen vallen er naast. Ik hoor de melodieën waar ik eens zo blij van werd, maar nu hoor ik in de muziek enkel iets terug over het leven dat er niet meer is. Onbedaarlijk huil ik, terwijl mijn vingers verder spelen. De noten kan ik allang niet meer lezen, maar blijkbaar zit de muziek diep in mijn geheugen gegrift. Dan stop ik, rusten mijn handen op de toetsen en staar ik naar de tranen die naast de c en d gevallen zijn. Zie ik wazig het rode lampje dat mij vraagt in welke stijl ik spelen wil. Ik voel leegte en pijn. Ik voel me mijlenver verwijderd van mezelf; dit ben ik niet meer. Dapper doe ik nog een poging om het plezier in het spelen weer terug te vinden. Ik zet de demo’s aan op random en duik onder de piano om een ander muziekboek te pakken. Uit de stapel valt een klein blauw boekje. Ik wist wel dat het er lag natuurlijk, maar de aanblik van zijn aanwezigheid raakt me dieper dan ik had verwacht. Hop Marjanneke, liedjes en versjes staat er op de voorkant.
Acht dagen voor jij stierf vierde mama haar verjaardag. Op het verlanglijstje stond bladmuziek voor kinderliedjes. Vast besloten was ik, om alle liedjes te leren spelen en ze samen met jou te zingen. Jij zou op mijn schoot zitten en mama zou piano spelen en samen zouden we dan zingen. Jij nog zonder woorden, maar vol enthousiasme en plezier. Ik zonder mooie uithalen en met hier en daar een valse noot, maar vol van genot en blijdschap met mijn kereltje op schoot.
Vandaag huil ik om hoe het had kunnen zijn. Maar ook om hoe het nu met mij gesteld is. Dat ik er genoegen mee moet nemen dat ik naderhand, als de piano weer zwijgt en de boekjes weer veilig zijn opgeborgen, achter blijf met de gedachte: ik heb het in elk geval weer geprobeerd. Dit is hoe het nu is; dat de dingen die mij vroeger plezier gaven nu een stekende pijn in mijn ziel veroorzaken. Nu jij er niet meer bent moet ik niet alleen leren leven in een wereld waar mijn zoon niet meer is, maar moet ik ook opnieuw op zoek gaan naar wie ik zelf nou eigenlijk ben.
De piano zal voorlopig wel weer even zwijgen, want vandaag heeft hij me keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. Alsof hij vanaf de eerste noot die ik speelde dwars door mijn muziek heen begon te roepen: Niet doen! Niet doen! Ik hoor in je oude leven thuis!


Afgeschrikt door deze eerste keer zal ik de komende tijd met een grote boog om mijn eens zo geliefde piano heen lopen. Misschien ga ik op zoek naar iets anders, iets dat mijn nieuwe ik kan waarderen en waar geen herinneringen aan kleven. Misschien zal ik me storten op een compleet nieuwe hobby en vergeet ik het gevoel dat muziek maken mij voor 22 januari gaf. En heel misschien… Heel misschien kruip ik over een tijdje voor de tweede keer op mijn pianokruk, vastbesloten om te doen waar ik van heb gehouden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s