Stop de tijd.

Lieve Floris,

Papa en mama leven tegenwoordig in een vreemde wereld. Eentje waarin jij vanaf nu langer dood bent dan dat je bij ons op aarde bent geweest. 24 weken mochten wij voor je zorgen. Was je ons kleine bundeltje geluk, dat in zijn onschuld alles wegnam wat ooit verkeerd gegaan was. Jij maakte goed wat verkeerd was, jij gaf blijdschap en vreugde en een rotsvast vertrouwen in de goedheid van het leven. 24 weken konden wij genieten van jouw lach en jouw liefdevolle zijn. Gingen we samen op ontdekkingstocht; jij door de wereld die voor je lag, wij door de zoektocht naar goed ouderschap. Hoe we voor jou moesten zorgen wisten we zeker niet vanaf dag 1, dat leerden we met vallen en opstaan. Net zoals jij leerde hoe je dingen moest vastpakken, hoe je beentjes de lucht in konden en hoe je geluidjes kon maken. Net zoals jij leerde om te rollen en te lachen, hoe jij leerde om met een gerust hart in je eigen bedje te slapen. Hoe jij leerde te vertrouwen op jouw papa en mama, die echt wel voor je zouden zorgen. Met vallen en opstaan. Zo leerden wij wat jij fijn vond en wat niet, hoe we jou konden troosten en hoe we jou aan het lachen maakten. Zo leerden wij langzaamaan vertrouwen op ons eigen kunnen, en op jou. Dat je het echt wel aan zou geven als je niet genoeg te drinken kreeg. Of dat we aan je groeicurve wel zouden zien dat je meer hapjes nodig had. Langzaam leerden we vertrouwen, en dat leerden we van jou.

En nu? In één moment is alles anders geworden. 24 weken lang leven papa en mama in een wereld zonder jou. Zonder jou, maar ook zonder enig houvast. We kunnen niet meer vertrouwen op wie we zijn, want wie ik ben staat volledig op zijn kop. We kunnen niet meer vertrouwen op wat we kunnen, want de kleinste dingen kosten nu al de grootste moeite. En het allerergste van alles? We kunnen niet meer vertrouwen op de wereld om ons heen. Want de wereld heeft ons in de steek gelaten. De ambulance was er niet toen jij hem nodig had, de operatie kwam veel en veel te laat. En toen jij zo ziek en weerloos in het ziekenhuis lag gebeurde er ook geen groot wonder, waardoor jij je oogjes weer open deed en ons weer vrolijk toelachte.

24 weken lang weten wij niet hoe veel je nog geleerd had. Wat je eerste woordje zou zijn of hoe snel je jouw eerste stapje zou zetten. 24 weken lang weten we niet of je een moeilijke of makkelijke eter zou zijn, weten we niet of je met zes maanden keurig door zou slapen. 24 weken lang weten we niet welk speelgoed nu favoriet zou zijn, of hoe lang de box nog in de kamer had gestaan. We weten niet of je een ondeugend klein mannetje was geworden, die met kleine pretoogjes alle keukenkastjes leeg zou trekken, of dat je braaf zou luisteren als we zouden zeggen dat dat echt niet mocht. We weten niet, en we zullen ook nooit weten.
Beduusd staart mama voor zich uit, 24 weken. Vanaf nu langer zonder jou dan met jou. Hoe kan dat nou? Ik snap het niet Floris, hoe we het al zo lang uithouden. Hoe de dagen toch nog steeds voorbijgaan en de tijd verder tikt. Terwijl jij……….. Ik snap er niks van lieve Floris.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s