Stil, mijn ziel wees niet stil

Lieve Floris,

Mama is geen bozig typje. Mama raakt niet snel geïrriteerd en mama schiet bijna nooit eens uit haar slof. Maar er is één plek die me de laatste tijd zo ongelofelijk boos maakt Floris. Ik had nooit gedacht dat ik dat ooit nog eens zou voelen, daar op die plek. Maar het is er, in volle kracht. Telkens weer proberen papa en mama het, maar als we er eenmaal zijn is er niets dan pijn, boosheid en verdriet. En oké, een beetje troost en liefde in de mensen die we daar ontmoeten.

Misschien heb je het al geraden, en waarschijnlijk wist je het allang omdat je vandaag met ons mee bent gegaan. Die plek waar mama het over heeft, dat is onze ooit zo fijne en geliefde kerk.
Een plek waar ik eens geborgenheid vond. Kracht, vertrouwen, hoop, liefde en blijdschap. Een plek waar we mooie herinneringen hebben gemaakt. Waar papa en mama getrouwd zijn en waar jij gedoopt bent. Misschien wel de laatste plek op aarde waar ik boos wíl zijn, maar de enige plek waar ik op dit moment standaard boos bén. Vanmorgen liepen we vanuit de kerk terug naar de auto, en ik schreeuwde het bijna uit naar papa; “Ik wil nooit meer naar die rotkerk toe!”. Nou, eigenlijk zei ik het een beetje anders, maar dat is niet voor kleine jongensoren bestemd.

Vandaag ging het in onze kerk namelijk over Naomi. Naomi die met haar man en twee zonen uit Bethlehem vertrekt, omdat er hongersnood is. Maar als zij jaren later weer terugkeert naar haar thuisland, heeft ze alleen nog een schoondochter over. Haar man en haar zonen zijn gestorven.
Vandaag was er aandacht voor de ellende van Naomi, en aan het einde van de preek sprak de dominee over Gods hoop. Omdat God, na alle narigheid en alle pijn, brood geeft als Naomi weer terug is in Bethlehem. Misschien heeft hij gelijk, misschien is dat een teken van Gods goedheid en liefde. En heel misschien zie ik dat ook wel terug in ons leven. Als ik het kan toegeven tenminste… Ik weet wel dat er in ons leven een hoop mooie dingen gebeuren sinds jij bent gestorven. Ik zie en ervaar iedere dag weer hoe wij gedragen worden. Ik weet dat God ons de liefste mensen heeft gegeven om om ons heen te staan.

Maar toch, in het verhaal van Naomi blijf ik steken bij iets anders. God gaf aan het einde brood om te eten, zorgde er voor dat de hongersnood voorbij was. Maar was Hij ook niet degene die de hongersnood heeft laten ontstaan? Precies dat, precies die vraag maakt dat mama zich in de kerk vaak zo boos kan voelen. Omdat God welliswaar goed doet en liefde brengt, maar waar was Hij toen alles mis ging? Waar was Hij toen we het zo hard nodig hadden? Toen jij een wonder kon gebruiken, toen Hij ons kon behoeden voor de diepe ellendige put van verlies. Waar was Hij? Ik loop vast. Ik weet niet wat ik er van moet denken, en daarom schreeuwt mijn ziel het uit. Dwars door de chaos en de onmacht heen. Het maakt dat ik vandaag in al mijn boosheid roep dat ik nooit, maar dan ook nooit meer naar de kerk zal gaan. Gelukkig kan ik dat roepen. Gelukkig mag ik boos zijn en mag ik weten dat ik er toch wel weer bij gehaald wordt. Misschien niet vandaag, misschien niet nu… maar op mijn tijd zal Hij mijn hand pakken en me weer naar Hem toe brengen.

Aan het einde van de dienst sprak er nog een troost tot mij. Toen we zongen over Jezus, die de hoop is voor alle volken. Hij heeft er voor gezorgd dat de dood niet langer definitief is. Dankzij Hem mogen papa en mama weten dat jij verder leeft, op het mooiste plekje waar je ooit zou kunnen zijn.

Veel liever had ik gehad dat je bij mij was. Dat we samen hier op aarde nog een heel leven tegemoet konden gaan. Maar wat een troost dat wij weten waar jij bent.

 

Jezus hoop van de volken, Jezus trooster in elk verdriet.

U bent de bron van hoop die in ons leeft.

Jezus, licht in het duister, Jezus waarheid die overwint.

U bent een bron van licht die in ons leeft.

 

U overwon in elke nood, U brak de banden van de dood.

U bent de hoop in ons bestaan, U bent de rots waarop wij staan.

U bent het licht waardoor de wereld God kan zien!

U won van de dood droeg onze pijn, nu mogen wij dichtbij u zijn.

Jezus, de hoop levend in ieder die gelooft.

Heer ik geloof!

 

 

Een reactie op “Stil, mijn ziel wees niet stil

  1. Lieve Everline,
    Ik zit net je blog te lezen wat een eerlijk verhaal, herkenbaar en het sneed recht door mn ziel. Wat jullie meegemaakt hebben maakt dat je soms met meer vragen blijft zitten dan dat je overal een antwoord op krijgt en de dingen die in de Bijbel staan volgens mij ook anders bedoeld worden dan wij ze denken dat het zo bedoeld wordt, want anders zou mijn Godsbeeld ook totaal niet meer kloppen.Hopelijk krijgen we ooit daar een antwoord op lieve meid.Ik wens jullie nogmaals weer veel sterkte toe en hoop vd toekomst.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s