Het klopt niet, lieve jongen

Lieve Floris,

 

Mama zit op jou kamertje. Je kamertje waar jij leven bracht na negen maanden verwachten. Toen je nog in mama’s buik groeide, kwam mama hier ook regelmatig. Dan ging ik in de schommelstoel zitten, sloeg mijn armen over mijn dikke buik en fantaseerde over hoe het kamertje zou zijn als jij er was. Hoe we al je spulletjes konden gaan gebruiken, die toen nog onaangeroerd op de planken stonden. Hoe jij je kleertjes eindelijk kon gaan dragen, terwijl ik toen, in mijn schommelstoel, alleen maar kon raden hoe mooi ze je zouden staan.

Mama zit op jou kamertje, en de aanblik van al die spullen snijdt rechtstreeks door mijn hart. Daar staat je fijne ledikant, waar je lekker in lag te slapen. De film van jouw leven schiet door mijn hoofd. Ik zie mezelf iedere morgen de deur naar je kamertje open maken. Goedemorgen lieve Floris… Ben je al weer lekker wakker jongen? Jij beantwoorde mijn zachte praten met mooie hoge geluidjes. En als mama de rolluiken omhoog deed en de eerste zonnestralen in je bedje vielen, ontstond er een prachtige grote lach op je gezichtje. Jij had zin in de nieuwe dag!

Daar staat het aankleedkussen, waar we jou een schone luier gaven. Waar je een keer in een grote boog begon te plassen toen mama nét je luier had afgedaan. Waar je regelmatig heerlijk de broek weer vol knetterde als papa je net weer helemaal had aangekleed. Waar je heerlijk lag te kletsen tegen opa of oma als ze op jou pasten. Waar je mama’s haren vastgreep zodra ze binnen handbereik waren. Waar we op jouw buikje toeterde en jij het uitgilde van plezier.

Daar staat je speelgoedkast met al je fijne speelgoed. Je boekje van Nijntje en de dierentuin, je knisperboek en je rammelaar. Maar ook je bert en ernie treintje waar je nooit mee hebt kunnen spelen, en ook je houten puzzels die door jou niet zijn gelegd. Naast de kast staat je loopfiets, een mooie rode met een witte ster. Hij staat daar maar en hij staat daar maar. Hij is nog nooit gebruikt.

In je kledingkast liggen je fijne kleren. Mama ruikt jouw geurtje nog als ze een trui tegen haar neus houdt. Wat stond het je mooi lieve jongen. Wat stond het je allemaal ongelofelijk mooi.

Mama ziet je fijne, zachte pyjama met stoere auto’s, en je lieve kersttrui met een vrolijk rendier. Mama ziet je sterrenbroek en je rompertjes met vliegtuigen en walvissen. En mama ziet het mutsje dat je op had toen je net geboren was. Ik pak het in mijn hand en houdt het dicht tegen mijn hart.

 

Sinds jij er niet meer bent staat er nog meer op je fijne kamertje. De maxi cosi die we niet meer in de gang hoeven zetten, je schommelstoeltje waar je niet meer in speelt. De luieremmers waar we je luiers niet meer in uit hoeven spoelen. Allemaal tekenen van wat er is gebeurd.

Aan je bedje hangt het pyjamabroekje wat je in het ziekenhuis aan had. Het brengt mama terug naar die dag, en de tranen rollen achter elkaar over mijn wangen. Je pyjamajasje heeft de dokter verknipt om de machines aan je lijfje aan te sluiten. Toen hij de schaar er in zette zei hij sorry mama, en ik reageerde met dat geeft niet, ik koop wel weer een nieuwe. Een nieuwe pyjama heb ik nooit meer voor je kunnen kopen. Want 16 uur nadat we in het ziekenhuis waren aangekomen ben jij gestorven.

 

Buiten jou kamertje gaat de wereld door. Ik hoor de buurkinderen op straat spelen en ik hoor auto’s voorbij rijden. In die wereld moet mama ook door. De afgelopen tijd is het behoorlijk goed gegaan. Papa en mama hebben er samen wat van proberen te maken. Maar vandaag lijkt dat allemaal weer zinloos. Vandaag zit mama op jou kamertje, staart Nijntje naar me terug vanaf het behang, met een vlieger in haar hand en haar badpak aan. Het is er stil, Floris. Het is er veel te stil.

Vandaag wil mama niets anders dan op je kamertje blijven zitten. De geuren opsnuiven van de tijd die is geweest. Die heerlijke, fijne tijd toen jij gewoon in mijn armen lag. Toen jij geluidjes maakte om de stilte te verbreken. Toen jij je in de schommelstoel heen en weer liet wiegen.

Die schommelstoel. Waar het dromen over ons leven samen begon… Waar de tranen nu rijkelijk vloeien en nooit meer op lijken te houden. Ik mis je Floris. Ik mis je zo.

2 reacties op ‘Het klopt niet, lieve jongen

  1. Wat vinden wij dit verschrikkelijk voor jullie en zijn er soms geen woorden van troost te vinden. Maar wat knap dat je het allemaal opschrijft en ons dit mee laat lezen. Een lieve groet voor jullie

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s