Ik hou je vast

Lieve Floris,

Sinds de dag dat jij niet meer bij ons bent, is er één woord dat telkens maar terug komt. Als papa en mama zouden bijhouden wat er het vaakst tegen ons gezegd wordt, dan zou zonder twijfel op nummer 1 staan: loslaten. De huisarts zegt het als we bij haar onze angsten neerleggen, de psycholoog zegt het als we samen werken aan herstel. Vrienden en familie zeggen het in een liefdevolle poging om ons de goede richting op te helpen.

Als ik bang ben om papa naar zijn werk te laten gaan, omdat ik meer dan ooit besef hoe eindig het leven is, dan is het advies aan alle kanten dat ik mijn gevoel moet loslaten.

Als ik verdrink in verdriet om wat ik niet van jou mag weten, hoe je haartjes nu gegroeid zouden zijn bijvoorbeeld, of hoe je door de kamer had gekropen, dan moet ik loslaten wat ik niet heb gehad en dankbaar zijn voor de dingen die we wel samen mochten delen.

Als ik boos ben om de mensen die ooit dichtbij stonden en die ons nu laten vallen, dan moet ik loslaten en bedenken dat zij niet belangrijk zijn. Dat het gaat om mijn proces, en om de mensen die ons wél helpen dragen.

Al vanaf dag 1 voelt mama een weerstand in zichzelf als ik dat simpele woordje hoor. Er ontstaat een vreemd gevoel van binnen, ik wil heel hard roepen “NEE! Dat hoef ik niet…”Maar ik vind niet de argumenten waarmee ik uit kan leggen waarom. De woorden voelen zo leeg en zinloos, zo goedkoop en makkelijk gezegd. Alsof ik simpelweg kan loslaten, en dan weer door kan met mijn leven. Maar tegelijkertijd voelt de combinatie Floris en loslaten als een onmogelijke taak, waar ik ook niet aan wil beginnen. Je kind loslaten hoort niet. Niet als het leeft en elke dag naast je wakker wordt, maar ook niet als het sterft en je het niet meer in je armen kan sluiten.

Afgelopen maandag ontdekte mama ineens waarom er in mij zoveel onrust groeit als ik dat woordje loslaten hoor. Omdat het niet klopt. Omdat ik van alles in de wereld één ding absoluut niet hoef te doen, en dat is loslaten.

Mama hoeft jou niet los te laten, maar ik moet leren om jou anders vast te houden. Jij bent en blijft bij mij. Niet meer zoals het was toen je nog snurkend in je eigen bedje lag. Niet meer zoals het was toen we samen door de kamer dansten en mama iedere dag zong. Niet meer zoals het was toen ik vol van liefde naar je kon kijken en al je haartjes, vingertjes en teentjes in mij op kon nemen. Niet meer zoals toen, maar nog steeds bij mij. Nu draag ik je mee in mijn hart, zorg ik voor de bloemetjes die jou grafje een beetje vreugde geven. Nu draag ik je mee, en praat ik met trots en dankbaarheid over jou met vrienden, collega’s of onbekenden. Nu raak ik de mensen om mij heen door te delen welke ongelofelijke leegte jij in ons leven achterliet. Maar de plek in mijn hart is niet leeg, die hoeft niet opgevuld of weggestopt. Die hoeft niet losgelaten en naar de diepste vergeten plekken van mijn geheugen te verdwijnen. De plek in mijn hart is jouw plek, en die mag er voor altijd zijn.

Vandaag de dag moet mama leren anders vast te houden. Te accepteren dat voor mij en voor papa slechts de fijne herinneringen onze harten warm houden. Te aanvaarden dat ik niet meer voor je kan zorgen door je een schone luier te geven, maar dat ik voor je mag zorgen in de liefdevolle plek van binnen. Door tegen je te praten als ik langs je mooie foto’s loop, door een kaarsje aan te steken als het buiten donker wordt, door bij je grafje te staan en je fluisterend mee te geven dat je vanavond lekker mag gaan slapen in je hemelse bedje.

En weet je, lieve Floris? Al die andere dingen hoeft mama ook niet los te laten. Ik hoef mijn angst om papa te verliezen niet weg te drukken en te laten gaan. Ik mag het vasthouden in het besef dat ons leven nou eenmaal nooit meer zorgeloos zal zijn sinds jij……. Ik hoef mijn boosheid en mijn onmacht om de mensen die ons in de steek laten niet los te laten. Ik hoef ze niet naast me neer te leggen en te denken lekker belangrijk. Ik mag ze vasthouden in de nieuwe rol die ze in mijn leven hebben gekregen. Niet meer dichtbij, niet meer in de overtuiging dat ze er onvoorwaardelijk voor me zullen zijn, maar op de afstand waarop ze zichzelf gezet hebben.

Nu ik dat besef lukt ineens wat iedereen me steeds maar zegt dat ik moet doen; accepteren dat het is zoals het is. Omdat ik nu mag vasthouden wat ooit belangrijk voor me was, maar op een manier die past bij hoe het nu is. Met rechte rug en vol overtuiging zal ik dus voortaan wel wat terugzeggen als dat ene woordje weer wordt uitgesproken. Ik hoef niets los te laten, ik mag leren hoe ik anders vast kan houden.

6 reacties op ‘Ik hou je vast

  1. Wat knap dat je dit zo kan verwoorden en dat je inderdaad nooit los hoeft te laten. Floris is voor altijd in jullie hart en daar blijft hij ook je leven lang.

    Like

  2. Via via ben ik op deze site terecht gekomen en ben ik begonnen met lezen…..en ik blijf maar lezen. Wat een herkenning….ons lieve meisje is op 2 januari dit jaar onverwachts overleden, ze is 9 maanden oud geworden. Ik vind het vaak lastig om de juiste woorden te vinden. Jij schrijft zo puur en vol liefde over Floris. En loslaten hoeft en kan nooit, zijn leven is verweven in jullie leven…voor altijd!

    Like

  3. Wat bijzonder mooi geschreven. Kon er niet van loskomen. Floris zal altijd een deel van jullie zijn en jullie zullen hem altijd bij je dragen dus hoef je hem niet los te laten hij zal jullie vasthouden.

    Like

  4. Onze zoon verongelukte op 22 jarige leeftijd, 9 jaar geleden. “Loslaten” is het woord waar ik me het meest aan ergerde na die fatale dag, meestal uitgesproken door iemand die het wel goed meent maar die je in de verste verte niet begrijpt!
    Ik beeld me in dat onze zoon bij ons is zoals een mooie ballon aan een touwtje. Je voelt hem bijna niet maar hij volgt ons altijd en overal! Dikke knuffel en ik lees je graag. X

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s