Het is een nacht

Lieve Floris,
Deze nacht is mama weer eens de hele nacht wakker. Deze nacht staart mama doelloos naar de wekker, om hem van 01.30 uur naar 02.00 tot 03.00 uur te zien verspringen. Dan stap ik maar uit bed, wetende dat het helemaal geen zin heeft om te blijven liggen. En dat ik veel beter beneden een kop thee kan zetten dan in bed te blijven liggen woelen, op het gevaar af dat ik papa dan wakker maak en we samen niet meer kunnen slapen.
Ik loop de trap af naar beneden, maar ook daar vind ik geen rust. Ik zie mezelf door ons huis heen dwalen. Jouw huis, waar ik je eens alle kamers liet zien waar je later zou lopen, spelen, huiswerk maken of mopperend de was zou moeten doen. Jouw huis, dat je eens met je geluidjes vulde. Eens, toen mama ook hele nachten wakker was. Maar dan tenminste nog om jou te voeden, verschonen, nog een keer te voeden en weer liefdevol in slaap te helpen. Het voelt niet meer als thuis, lieve jongen. Het voelt als een koude, donkere plek waar blijdschap geen kans meer heeft. Waar ieder klein beetje hoop, verlangen of plezier snel weer de kop in wordt gedrukt. Het voelt als een leeg omhulsel van ons leven, net zo leeg als onze handen zijn, net zo leeg als onze harten voelen nu jij hier niet meer woont.
De kop thee die ik gezet heb zou mijn lichaam moeten verwarmen, maar alles wat ik voel is kou. Het is weer zo’n nacht. Zo’n nacht waarin ik moedeloos tot de conclusie kom dat het allemaal geen zin heeft. Dat we na 10 maanden heus niet beter kunnen dragen, dat de pijn heus niet minder wordt. Dat we slechts hebben geleerd om af en toe even niet te voelen, en het gemis weg te drukken. Omdat het niet te doen is om te leven met zo’n groot verdriet. Omdat we het niet zouden trekken als we iedere dag de zwaarte en de hopeloosheid van ons verdriet zouden toelaten. Omdat we af en toe gewoon even willen dat het er niet is.
Deze nacht dwaal ik door ons huis. Zie ik de tekenen van hoe mooi het had kunnen zijn. Jouw jasjes aan de kapstok, je leeuwtje op de open haard. Je speelgoed roerloos in je kamertje. Je kleertjes al maandenlang in de gesloten kast. Het maakt me boos, woedend , razend. Het maakt me verdrietig en gebroken. Het laat me keihard huilen in de radeloze stilte  van de nacht. Het laat me eindeloze eenzaamheid voelen, die niets of niemand ooit nog weg kan nemen. Het maakt dat de deuren naar mijn ziel weer zonder pardon open knallen, deuren die ik de afgelopen tijd zo zorgvuldig gesloten en gebarricadeerd had. Het is niet te doen. Het is echt niet te doen.

Om 05:00 uur is mama maar gaan douchen, omdat ik ook niet weet wat ik anders moet doen. Ik voel de warme stralen over mijn lichaam stromen, en mijn koude tranen spoelen mee. Om 06:00 uur wordt papa wakker. Ik moet mezelf voor die tijd weer bij elkaar rapen en naast hem in bed kruipen. Want dat is het enige dat troost geeft deze nacht, de aanblik van jou lieve, lieve papa. Die zachtjes snurkt en onrustig alle kanten op beweegt. Ik hoop dat je hem mooie dromen hebt gestuurd, zodat tenminste één van ons met nieuwe energie wakker kan worden.

Een reactie op “Het is een nacht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s