De laatste keer

Lieve Floris,

Morgen is het de laatste keer.
De laatste keer dat papa en mama therapie krijgen. Ik weet eigenlijk niet of we het nu nog zo kunnen noemen, want hoe we er nu bij zitten en hoe het ooit begon………… dat is een wereld van verschil.
Het voelt bijna als vroeger als ik er hier nu over schrijf. Vroeger toen papa en mama iedere week zaten te wachten tot ze kwam, onze psycholoog. Vroeger toen we in de loop van de week steeds dingen verzamelden, die we op woensdagmiddag bij haar neer wilden leggen. Toen we diep van binnen voelden dat het zonder haar hulp niet lukken kon. Dat we geen orde en geen houvast in ons hoofd konden creëren zonder dat zij ons zei hoe we dat moesten doen.
Er was een tijd, dat we voelden dat twee weken te lang was om geen therapie te hebben. Er was een tijd, dat we al onze grip op het leven kregen door onze chaos bij haar neer te leggen.
Er was een tijd… en nu komt er een tijd.
Nu komt een tijd dat we het zonder haar hulp gaan doen.
Dat we wankel, maar vastberaden, weer op eigen benen gaan staan.
Omdat we voelen dat dat weer kan. Omdat we vertrouwen op wat zij ons heeft geleerd.
Dat het niet erg is om het even niet te kunnen.
Dat het oké is als het even niet gaat.
Maar boven alles heeft ze ons geleerd dat wij vanaf nu anders verder zullen gaan.
Want wij zijn niet meer wie we waren. Dat kan niet meer, en dat hoeft ook niet.

Morgen is het de laatste keer.
We zijn er klaar voor. Dat voel ik aan alles.
Morgen is het de laatste keer.
We zijn er bang voor, en dat mag er zijn.

Een reactie op “De laatste keer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s