Lieve Floris,
Mama gaat iets schrijven dat niet mooi is, niet chique en niet aardig. Mama gaat iets schrijven dat misschien zelfs mensen kwetst. Mama heeft getwijfeld. Mama heeft wekenlang gedacht dat ik het binnen moest houden. Maar nu ga ik het toch doen.
Want weet je, lieve jongen, ik voel me zo verschrikkelijk alleen. Niet omdat er niemand is die om me geeft, niet omdat er niemand is die voor me zorgt. In tegendeel, er zijn er genoeg die dat vol liefde, overgave en oprechte betrokkenheid doen.
Maar door al die vriendelijkheid en goede zorgen heen voel ik een ongelofelijke afstand. Een afstand tussen hen en mijzelf, tussen leven op de rit en kind verloren. Tussen aan de ene kant onbezorgd, onbevangen en zonder het leven écht op waarde te schatten doorgaan in je eigen bubbel van geluk, en  aan de andere kant doelloos, zielig en genadeloos verlost van ieder beetje hoop doorsukkelen in het leven. We proberen het,  weer doorgaan met het leven. Moedig en vastberaden bedenken we keer op keer dat we door moeten gaan. Dat we iets nodig hebben om ons leven richting te geven. Dat we hard moeten werken om het weer op de rit te krijgen. Keer op keer stellen we onszelf weer nieuwe doelen. We proberen om weer iets van ons oude zelf terug te vinden in de puinhoop die ons leven geworden is. Hobby’s die in vroegere jaren vreugde en plezier gaven worden voorzichtig weer opgepakt, om even later zonder pardon weer aan de kant te worden geslingerd. In alles voelen we; dit is het niet meer voor ons. In een nieuwe poging om iets van ons oude leven terug te vinden grijpen we ons vast aan het hervinden van ons geloof. Daar moeten we, volgens onszelf, toch echt bewust mee aan de slag gaan.  Anders wordt het nooit meer wat tussen God en ons. We maken plannen, houden het 3 hele dagen vol om tegen ons gevoel in iedere dag een korte bijbeltekst te lezen en stoppen dan weer moedeloos. Ontmoedigd door ons scherpe gevoel van boosheid, afkeer en vooral de immense pijn van niet verhoord vertouwen. Dat woord is ons in alles vreemd geworden; vertrouwen. Want hoe kun je nog vertrouwen hebben in een wereld (of een leven, of een God, of de mensen om je heen) als het je keer op keer weer laat voelen dat het allemaal geen enkele zin heeft. Nieuwe plannen die we maken  om ons leven opnieuw in te richten worden gedwarsboomd door het leven. Verlangens die heel voorzichtig of juist opdringerig groot op komen zetten worden niet verhoord. En ondertussen… ondertussen gaat de wereld om ons heen door. Is er begrip en medelijden wanneer men geconfronteerd wordt met ons en ons verdriet, maar als wij weer even van de radar verdwijnen gaat het gelukkige leven van de wereld verder. In het leven van die ander lijkt alles op rolletjes te lopen, worden gebeden verhoord en wensen ingewilligd. En ik? Ik vecht om niet verbitterd te raken. Duw de stekende jaloezie die ik aldoor voel boos weg. Ik wil het niet, zo in het leven staan. Het is zo ongeveer het eerste wat papa en ik elkaar beloofden toen na de eerste weken weer een beetje verstand in ons hoofd terugkeerde: we worden geen verbitterd stel met zn tweeën. We gaan het de mensen om ons heen niet misgunnen om gelukkig te zijn. We gaan zonder oordeel mee in de vluchtige gejaagdheid van onze vrienden om altijd maar meer van het leven te maken. Om doelen na te jagen die in onze ogen grandioos zijn geworden, maar die na het behalen er van achteloos opzij worden geschoven omdat er zich al lang weer een nieuw doel heeft aangediend. Eentje waar ze dan écht gelukkig van zullen worden. We hebben het met elkaar afgesproken, en van binnen voel ik nog steeds een diep verlangen om inderdaad niet zo te worden… maar ondertussen… ondertussen zou ik ze wel door elkaar willen rammelen. Zou ik willen schreeuwen dat ze eens pas op de plaats moeten maken  en eens moeten kijken naar hoe mooi hun leven eigenlijk is. Ik hoor hun betekenisloze klagen over een drukke  werkweek, en dat dan in het weekend ook nog de familie komt en de kinderen nooit eens uitslapen. Ik hoor hun vermoeide klachten om zoon- of dochterlief die zoveel aandacht vraagt, en dat terwijl ze ook nog eens hier een pijntje en daar een moeite hebben. De bitterheid druipt er van af als ik het alleen maar opschrijf. Het is niet gelukt om me aan onze belofte te houden. En ik weet dat het niet eerlijk is, ik weet dat ik zelf ook gemopperd heb op het leven toen daar helemaal niets te mopperen viel.  Maar ik voel een oncontroleerbare woede als ik denk aan hoe het nu met ons gesteld is. Waarom is het de ander wel gegund om zorgeloos te blijven klagen om onbelangrijke zaken? Waarom hoeven zij niet met hun neus op de feiten gedrukt? Waarom kunnen zij een les leren uit de puinhoop die van ons leven geworden is? Want ik hoor het keer op keer weer aan, de woorden van mensen die voor heel even uit hun happy bubble zijn getrokken toen ze hoorden, meemaakten of van afstand aanschouwden wat een genadeloze wreedheid ons leven heeft getroffen. “Ik heb er wel wat van geleerd hoor! Ik moet zovaak nog aan Floris denken en als ik dan mijn eigen kind zie, dan denk ik toch: ik moet meer genieten.”

Ja. Ja, dat moet je inderdaad. Maar je hebt – met alle respect – geen idee van de ongelofelijk lading die die woorden met zich mee brengen. Doe het dan! Denk ik alleen maar als ze eenmaal zijn uitgesproken. Gá dan van je kind genieten, in plaats van dat eeuwige geklaag over korte slaapjes,  driftbuien of oppasproblemen. Ga het dan op waarde schatten dat je thuis een gezin hebt dat op je wacht, dat je kind vol liefde en verlangen naar je toe komt huppelen als je thuiskomt na een lange dag werken. Besef dan eens écht dat je dat hebt, terwijl er ook mensen zijn die hun kind op de begraafplaats moeten zoeken……..

Uitgeput door mijn woedende tirade stort ik me na het schrijven in de warme omarming van je lieve papa. De eerste vijf minuten weet ik geen woord uit te brengen. Ik kan alleen maar heel, heel hard janken. Hij begrijpt er niets van, wat is er nou toch?
Als ik weer wat tot bedaren ben gekomen lees ik mijn net geschreven tekst aan hem voor. “Ik kan dit niet publiceren zo.” Het is de eerste keer dat ik dat denk sinds ik begonnen ben mijn schrijfsels te delen. Ik voel dat mijn gezond verstand, mijn sympathie en het vergevingsgezinde dat ik op karakter heb meegekregen me weerhouden. Ik weet dat het niet eerlijk is wat ik allemaal denk. Dat het onterecht is dat dit is wat ik voel als ik  de mensen zie, die ook maar gewoon proberen iets van hun leven te maken.

Maar dit is wat ik wel ten diepste voel vandaag. Een hele diepe, rauwe en intense jaloezie. Het is niet fraai, en het siert me niet. Maar het is er. En zoals jouw papa zachtjes sussend tegen me zegt terwijl ik snikkend in zijn armen lig: “Dat mag er ook gewoon zijn”. En daarom… Daarom doe ik het toch wel. Publiceer ik wat ik de afgelopen tijd zo angstvallig heb proberen binnen te houden. En ik hoop maar dat ik de mensen om heen niet te veel kwets…

 

6 reacties op ‘

  1. Lieve Eef,

    Ik ben juist heel blij dat je dit berichtje ook plaatst. Want je lieve man heeft helemaal gelijk, dit gevoel mag er ook zijn. Het maakt je een mens. En oh zo begrijpelijk!

    Ik ben blij dat je dit met ons hebt willen delen.

    Dikke knuffel💙

    Like

  2. Het allemaal heel herkenbaar, niks is meer gewoon…
    Het leven gaat door en de wereld ook en wij proberen met vallen en opstaan opnieuw soms wanhopig de zin ervan terug te vinden…
    Heel veel sterkte 😘..

    Like

  3. Och Everline toch…
    Je begint je bericht dat je anderen niet wil kwetsen. Je eindigt met dat je anderen niet wilt kwetsen. Maar intussen wordt je zelf elke dag gekwetst, ook al gebeurt dat zonder dat anderen dat willen of bedoelen. Die verbitterdheid is zó logisch. Je houdt zoveel rekening met anderen om je heen! Je bent te lief voor deze wereld. Aan jezelf denken en je eigen verdriet is niet erg.
    En ik kan nu wel schrijven dat ik veel aan je denk (ook al spreek ik je eigenlijk nooit) maar dat doet er nu niet toe. Deze post kon ik het een keer niet laten om te reageren. De tranen staan er van in mijn ogen. Want jij mag er zijn, met je verdriet. En je verbitterdheid. En dat mag de rest van de wereld best weten, dat jij er bent en hier moeite mee hebt. Ook als je weet dat het niet normaal is om een kind te verliezen, dat het normaal is om je zorgen te maken om onbenullige dingen. Maar jouw zorgen mogen er ook zijn, net als de onbenullige zorgen van anderen.
    Take care!

    Like

  4. Everline, ik snap je verhaal compleet. En je hoeft je inderdaad niet te verontschuldigen.
    Ik ken het gevoel dat je wereld stilstaat, alles om je heen gewoon doorgaat, iedereen gelukkig lijkt, en dat je daar niets van begrijpt. Heel begrijpelijk, en het is zoals het is! XXX

    Like

  5. Everline, O wat herken ik je gevoel. Die eenzaamheid, het onbegrepen voelen, jij met je rauwe verdriet en de wereld die maar door gaat terwijl jij. Natuurlijk mag je deze gevoelens hebben, en ze hebben ook een belangrijke functie voor je. Om in te zien dat jij de mensen niet kunt veranderen. Maar wel jezelf en jouw blik. Ook jij leefde waarschijnlijk gewoon door na andermans verdriet. En dat is niet verkeerd, het is het leven. Hoe beroerd ook jouw situatie is, zet een stip op de horizon. Mijn dochter zei vrij snel na het plotse overlijden van haar lief; ik wil weer gelukkig worden en voluit leven. Daar koerst ze nu op af. Verdriet en verlies hoort bij het leven. Verbittering komt alleen als je hart zich sluit. Open je hart weer, ondanks alle verdriet en pijn, en het wonder van heling vindt plaats. There is a crack in everything, that’s where the light gets in. Ik wens je veel liefde toe.

    Like

  6. Lieve Everline, Wat je schrijft is jouw waarheid en jouw gevoel. Het is wat het is, en het is gewoon niet mooi nu, of fijn….. en mensen kunnen niet bieden wat je nodig hebt, nooit…..denk ik. Want jij wil jullie Floris en dat alles gewoon is hoe het was. Wij willen onze Dide en lekker verder leven met zijn allen…… en dat zal nooit gebeuren…. Boos zijn mag, boos zijn moet, ik gok dat t onderdeel is van ons proces….waar naar toe dan…? Het is gewoon zo oneerlijk allemaal….. voel wat je voelt, zeg wat je kwijt wilt, dan ben je misschien lastiger voor je omgeving nu, maar dat ben je toch want er is je iets enorm groots overkomen waar veel mensen niets mee kunnen, hun allergrootste angst is waar voor jullie, zij kunnen ook niet bieden wat je nodig hebt van hen, en grote bijkomstigheid,
    het leven is ook niet makkelijk nu het leven is lastig…hoezo feesten met de feestdagen? hoezo gezellig samen zijn? Het is niet zo gezellig…. .
    Ik denk dat de echte mensen die je liefhebben je altijd nemen hoe je bent, ook al ben je jaren niet meer vrolijk, zij zien je goede kanten en kennen jou als fijn mensen en wachten op jou en zijn er voor jou.
    Ik herken alles wat je beschrijft weer, ook je twijfel in god (en ik ben niet gelovig) ik denk dat verbitteren iets is wat gebeurt als je alle emoties binnenhoud, dan kan je nooit meer ten volste leven, en wat ik lees is een kapotte vrouw, een moeder zonder haar liefste kindje, je bent super boos (soms) en dat mag er ook zijn. Net zoals alle energie die je doet om weer iets van het leven te maken. Overleven……. dat doen we…… en waarom? tjsa….omdat het zo is…
    Dikke knuffel Marieke

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s