Kleur in ons huis

Lieve kleine Floris,

Mama heeft iets gedaan wat ik al heel lang niet meer gedaan heb.

In onze woonkamer staan twee mooie, kleurige bossen bloemen. Mama heeft ze zelf gekocht. Toen jij vorig jaar naar de Hemel ging beloofde mama zichzelf dat ze nooit, maar dan ook nooit meer bloemen zou kopen. Omdat ik nooit meer blij wilde zijn. Omdat ik overtuigd was dat ik ze nooit meer mooi zou vinden. Voordat jij stierf kocht mama iedere week bloemen voor zichzelf. Ik hield van de mooie kleuren, de vrolijkheid die het met zich meebracht en de fleurige geuren waarmee ze ons huis vulden. Maar sinds jij er niet meer bent, wil mama daar niets meer van weten.
Tot vandaag dan.
Want vandaag ben ik naar de winkel gelopen en heb ik de mooiste bloemen uitgezocht die ik maar kon vinden. De tranen stroomden over mijn wangen toen ik ze schuin afsneed en in de vazen schikte. Tranen van gemis, verdriet en blijdschap. Blijdschap omdat ik in deze bloemen weer iets van mijzelf terugvindt. Van de vrouw die ik was, voordat ik mijn kindje verloor.
Als ik de bloemen een plekje in de kamer heb gegeven plof ik op de bank neer. Ik kijk naar de mooie kleuren, het geeft ons huis direct wat vrolijkheid. En dan valt me ineens op hoe ons huis het afgelopen jaar in verval is geraakt. Ik zie de laagjes stof op de kast en de kringen in de vensterbank. Ik zie de puinhoop op tafel en de chaos in de keuken.
Het is alsof de schellen van mijn ogen zijn gevallen vandaag. Alsof ik de laatste tijd heel bewust genegeerd heb wat ik anders niet zou kunnen laten liggen. En dat klopt ook…
Het afgelopen jaar wilde ik geen mooi huis. Het afgelopen jaar wilde ik geen opgeruimde kamer en geen schone keuken. Ik wilde boos zijn en alles wegduwen wat maar een beetje leek op een normaal leven. En op dagen dat ik wél wilde opruimen kon ik het simpelweg niet. Omdat de opgave te groot leek. Omdat ik wist dat als ik er aan zou beginnen, ik halverwege toch weer moedeloos de handdoek in de ring zou gooien.

Uitgerekend nu, in deze moeilijke Januari maand, voel ik ineens de drang om schoon te maken. Om van ons huis weer een fijn thuis te maken. Ik begin ijverig in de keuken te poetsen. Het hele aanrecht gaat leeg en het sop stroomt rijkelijk. Ondertussen denk ik aan de maand die voor ons ligt. Straks is opa jarig. Dan moet hij vieren dat hij 60 wordt zonder een tekening van zijn kleinzoon. Twee dagen later is mama zelf jarig. Ik denk aan het fietsstoeltje dat ik vorig jaar voor mijn verjaardag kreeg. Het staat stof te vangen in de schuur. Ik zie het schilderijtje dat jij voor mij gemaakt hebt bij de gastouder. Opnieuw rollen de tranen over mijn wangen. Dit jaar geen cadeautje van kleine Floris. Slechts de herinnering aan hoe fijn het was om vorig jaar jarig te zijn. Slechts de dankbaarheid voor dat we die verjaardag samen hebben gehad. Dat ik weet hoe het voelt om ’s ochtends wakker te worden en beneden te komen in een versierde kamer. Jij vond het waar mogelijk nog mooier dan ikzelf. Al die kleurtjes aan de box en de vlaggetjes voor het raam. Het was zo kort voordat jij zou sterven dat op die dag de ballonnen nog in de kamer lagen. Een misplaatste herinnering aan hoe fijn het leven nooit meer zou zijn. Een knoop trekt samen in mama’s buik. Want ook jouw sterfdag komt zo akelig dichtbij. Ik probeer al poetsend mijn gedachten te stoppen. Maar de film van 22 januari is al in gang gezet. De beelden stromen binnen, en alweer huil ik tranen met tuiten vandaag.

Ik ben inmiddels in de woonkamer belandt. Grondig poets ik de vensterbanken en haal ik het stof van de tv. Ik ruim de puinhoop op die zich op tafel heeft verzamelt. Glimlachend kijk ik naar de foto’s van jou aan de muur. Ben je trots op me, lieve jongen? denk ik als ik de open haard schoonmaak. Ik weet het antwoord al. Natuurlijk ben je trots. Als ik na een poosje klaar ben plof ik voor de tweede keer vandaag op de bank neer. Ook ik ben trots. Ik heb het gedaan. Het huis is schoon, en ik ben er blij mee. En dat allemaal door twee simpele bosjes bloemen…

Vandaag was het een goede dag. Vandaag hield ik weer van bloemen en maakte ik ons huis weer thuis. Ik weet heel goed dat morgen alles anders kan zijn. Misschien gooi ik morgen die mooie bloemen wel in de vuilnisbak. Misschien… Maar vandaag mocht ik voelen hoe het was. Vandaag was het een goede dag.

5 reacties op ‘Kleur in ons huis

  1. Wat dapper dat je dit hebt gedaan. Denk veel aan jullie veel moed en kracht voor de komende weken vol herinneringen die er toch iedere dag zijn🌹

    Like

  2. Wat ben jij een dappere moeder. ( en je man een dappere vader) via Facebook las ik jullie verhaal ‘ ik mis je’ over jullie meest geliefde Floris. Dappere strijder. Wat intens verdrietig drama is er voor jullie gebeurt. Alle kracht en sterkte toegewenst deze maand en alle maanden.

    Like

  3. Dapper voel zo met je mee zo herkenbaar . Zelf sinds 2015 ook een dochter verloren . Zo mooi zoals je dat zegt een goede dag gelukkig komen die ook wel weer . Maar slaat ook weer zo gauw om . Ben op moment ook volop aan ruimen en poetsen . Lucht op merk ik . Mooi zoals je schrijft wens je veel liefde en kracht toe !!! Veel liefs ❤️

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s