Niet te stoppen.

Lieve Floris,

Vandaag leest mama alle brieven terug die ze het afgelopen jaar aan jou geschreven heeft. Ik lees van de kleine lichtpuntjes, die papa en ik vonden in elkaar, in mensen om ons heen en in de fijne, verwarmende herinneringen aan jou. Ik lees het prachtige nieuws dat jij de wereld in mijn laatste brief mocht brengen. Ik strijk even met mijn hand over mijn buik, voel de lichte bolling die jouw broertje of zusje veroorzaakt. Ik denk dat ik er troostend mee wil zeggen dat hij of zij zich niet ongerust hoeft te voelen. Ik denk dat ik wil zeggen dat je broertje of zusje niet verdrietig hoeft te zijn daar binnen…. Want in het afgelopen uur las ik ook de brieven over de diepe, diepe radeloosheid. Over de pijn die niet te dragen is. Over het gemis dat voor ons hele leven is. Bang en kwetsbaar besef ik dat de tijd niets veranderd heeft. Zo ontworteld en eenzaam als in mijn eerste brief voel ik me nog steeds. Je kind verliezen, het is geen pijn waar je mee om leert gaan. Het is geen verdriet dat slijt of een plekje vindt. Het is iedere dag opnieuw niet te dragen. Het  is iedere dag opnieuw een gevecht. Ik wou dat ik de mensen uit kon leggen hoe dit werkelijk voelt. Dan zouden sommigen er niet zo argeloos aan voorbijgaan. Dan zou er meer begrip zijn, ook nu het al langer dan een jaar geleden is dat jij overleden bent. Ook nu er nieuw leven op komst is, en er die rare wisselwerking is tussen pijn, blijdschap, angst en hoop. Tussen niet verder willen leven en beseffen dat er vanaf nu nóg iemand is die onze liefde en toewijding verdiend. Als ze zouden kunnen voelen wat ik voel, dan zouden ze niet denken dat mijn lach een volle lach is. Dan zouden ze stil worden en zich ineens beseffen hoe kortzichtig het van ze was om te denken dat ons rouwen ‘nu wel ongeveer klaar zou zijn’. In mijn bittere boosheid wens ik dat ze het allemaal eens voor 5 minuten zouden voelen. “En dan eens kijken wie er daarna nog overeind staat!” denk ik er kwaad achteraan. Mijn boosheid overspoelt me weer eens, het schakelt ieder fatsoenlijk denken uit dat in mij bestaat. Het laat me ongenuanceerde, botte gedachtes schrijven. Omdat het ontstaat door het onbedoelde onbegrip dat ik alsmaar voel. Omdat het zich opstapelt met ieder moment dat ik die stekende eenzaamheid weer voel als iedereen blij is en denkt dat ik dat ook wel weer kan zijn. Omdat het nooit meer weggaat. Nooit meer betekent niet dat ik over 5 minuten de wereld wel weer aan kan. Nooit meer betekent niet dat het na 13 maanden dragen ineens wel te doen is. Nooit meer betekent echt nooit meer.
De wetenschap dat de mensen om ons heen het niet met opzet doen helpt me niet. Natuurlijk weet ik dat ook wel. Natuurlijk snap ik dat niemand echt zou kunnen voelen wat een ouder zonder kind iedere dag doorstaat. Ik neem het ook niemand kwalijk, en daarom helpt het geen snars te weten dat niemand het expres doet. Want ondanks alle goede bedoelingen word mijn pijn tóch groter als mijn omgeving argeloos voorbijgaat aan mijn verdriet. Word mijn eenzaamheid tóch zichtbaarder doordat niemand jouw naam meer noemt. Doordat ze schrikken en verstijfd op hun stoel blijven zitten als wij jouw naam wel noemen. Alsof ze stilletjes wachten tot het over gaat, zodat het ons minder pijn doet. Ondanks alle goede bedoelingen maakt het ‘gewone leven’ mij alsmaar pijnlijk duidelijk dat ik niet meer mee mag doen. Ondanks dat hele lange leven dat misschien nog voor mij ligt, ondanks de mooie dingen die nog komen gaan. Voor ons is nooit meer iets gewoon. En dat maakt me eenzaam en verdrietig en niet te stoppen zo boos…

Een reactie op “Niet te stoppen.

  1. Everline,

    Je hebt helemaal gelijk…niemand beseft echt wat het met jou/jullie doet en hoeveel pijn dit teweeg brengt. We denken misschien te makkelijk hierover en kunnen ons makkelijk focussen op het ‘normale’ leven. Toch blijven jullie en Floris altijd in onze gedachtes. We delen dit misschien veel te weinig en we helpen misschien niet voldoende, maar we denken wel degelijk aan jullie en willen er voor jullie zijn! Heel veel sterkte.

    Liefs Gerti

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s