Ik heb je lief.

Lieve Floris,

Vandaag denkt mama terug aan een hele bijzondere dag. Een dag nog voordat jij bestond, maar waar het fundament gelegd werd voor de liefdevolle plek waar jij geboren werd. Vandaag denkt mama aan hoe knap jouw papa was in zijn blauwe pak. Aan hoe hij me stralend aankeek toen hij op de Posbank mijn handen vasthield..
Vandaag denkt mama, met diepe, pure liefde in mijn hart aan hoe dankbaar ik voor hem ben. Hoe mooi hij is gebleven, ondanks alle pijn. Of misschien moet ik zeggen; hoe veel mooier hij nog is gebleken toen verdriet rauw ons leven binnen raasde.
Toen we daar stonden, op die mooie dag in september, en elkaar het ja woord gaven wisten papa en mama nog niet tegen welk leven wij ja zouden zeggen. We hadden alleen onze onbegrensde dromen… Hoe anders bleek het te zijn, toen na ruim 2 jaar huwelijk het noodlot al toesloeg. Het vaagde onze dromen weg en onze hoop. Ons vertrouwen en de nuchtere tevredenheid die we tot dan toe als een zegen over ons leven samen hadden ervaren. Op die dag in januari wankelde alles. Jouw lieve, lieve papa zag de grond onder zijn voeten wegvagen. Zag de zekerheid en al zijn kracht verdwijnen.
Wat ben ik dankbaar voor hem. Want ondanks al dat immense verdriet staat hij er nog. Niet meer rotsvast en vol vertrouwen, maar soms klein en kwetsbaar en vol angst voor de toekomst. Juist die kwetsbaarheid die ik mag zien doet mij beseffen hoeveel ik van hem hou. Omdat hij, niet alleen aan mij maar aan de wereld om hem heen, durft te laten zien wie hij is in zijn rauwe rouw. Omdat hij durft te gaan staan en dwars door het woeste landschap van gemis zijn weg probeert te vinden. Hij houdt mijn hand vast. Leidt mij langs de brokstukken van ons leven, behoed me voor de scherpe randen van de massieve rotsblokken van verdriet. En soms doet hij niets anders dan onze weg te staken en zijn grote, sterke armen om mij heen slaan. Als de pijn te veel is, het gemis te groot is. Nooit heeft hij gezegd dat het hem nu even niet uitkwam als ik verdrietig was. Nooit heeft hij gemopperd als ik hem snachts wakker maakte in de blinde paniek van een moeder zonder kind. Nooit heeft hij ook maar één keer gezegd dat ik maar even iemand anders’ schouder moest gebruiken om op uit te huilen.
Altijd staat hij er. Voor mij nog steeds de sterke rots in de branding, juist dwars door zijn kwetsbare verdriet heen. Altijd is hij er. Met zijn sussende woorden, zijn troost, zijn schouder, zijn houvast.
Vandaag denkt mama aan die mooie dag in september. Aan hoe prachtig papa was in zijn blauwe pak. Vandaag denkt mama aan hoe gelukkig ik ben dat hij ja zei tegen mij. Vandaag weet mama wat die ja betekende. Ja, in voor- en tegenspoed. Ja, ik zal er voor altijd voor je zijn. Vandaag weet mama dat onze liefde sterker is dan de rouw. Wat een zegen dat ik papa heb ontmoet. Wat een zegen dat papa jouw papa is. Dat hij zichzelf is, dat ik hem nog steeds herken. Dat hij echt zo beresterk is als ik jou toegefluisterd heb als we samen in de schommelstoel op je kamertje zaten. Wat een zegen dat die dag in september onze getuigenis is van de liefde die er tussen ons voor altijd is.

Dank je wel, lieve papa van Floris, dat ik altijd op je kan bouwen. Ik heb je lief!

 

3 reacties op ‘Ik heb je lief.

  1. Respect hoe jij dingen.
    Kunt op schrijfen.
    De tranen rollen mij ook over de.
    Wangen .
    Ik weet wat Gemis kind is .
    Zo Jong die liefe kleine floris.
    Je zal nooit worden vergeten worden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s