Liefde

Lieve Floris,

Vanmorgen werd mama wakker met een knoop in haar maag.
Ik had over je gedroomd, maar ik kon me niet meer herinneren wat het precies was.
Het gevoel dat bleef hangen was naar. Alsof mij vannacht iets vreselijks was overkomen.
Vanmorgen werd mama wakker en kon ik alleen maar denken aan hoe verschrikkelijk de wereld is. Hoe het leven van mooi en zorgeloos in één moment kan veranderen in akelig en zwart. En in de donkere zwaarte van onze slaapkamer kon ik niets anders dan huilen, huilen en huilen. Ik mis je zo Floris. Ik mis je zo. Ik mis je zo erg dat die woorden de lading niet dekken. Zo erg dat er geen enkel woord is dat ik schrijven kan om te vertellen hoeveel pijn het doet dat jij er niet meer bent.
In mijn buik voel ik je kleine broertje zachtjes schoppen. Hij is er, en met zijn trapjes probeert hij vast en zeker te zeggen dat ik niet bang hoef te zijn. Maar bang is wat ik ten diepste wel ben. Bang dat het nog een keer gebeurt. Bang dat ook jou lieve, kleine broertje straks ziek wordt en zomaar overlijdt. Bang dat we dan twee kindjes te missen hebben.
In mijn radeloosheid vecht ik tegen de liefde die ik voel. Probeer ik tegen te houden dat ik van hem net zoveel ga houden als van jou. Want stel nou dat het nog een keer gebeurt? Ik kan niet nog een keer iemand verliezen waar ik zó, zó veel van houd……
Ik weet heus wel dat ik mezelf voor de gek hou, want wat ik voor jouw broertje voel gaat nu al veel, veel verder dan houden van. Het is de diepe, onuitputtelijke liefde die ik ook voor jou voel. Het is niet tegen te houden, want het knalt aan alle kanten mijn lijf binnen. Als ik zijn zachte schopjes voel, als ik mijn buik zie groeien en groeien, als we zijn hartje horen of zijn gezichtje voor de eerste keer op de echo zien. Wat houd ik ongelofelijk veel van hem. Hem te zien en te voelen maakt eenzelfde gevoel bij me los als in de tijd dat jij nog in mama’s buik groeide. Ik voel de drang om hem te vertellen dat ik voor hem zal zorgen. Ik voel de behoefte om hem te zeggen dat hij nergens bang voor hoeft te zijn. Ik voel een diepe, overheersende kracht die hem wil zeggen dat ik hem voor alles zal beschermen……. Maar de woorden blijven steken in mijn mond. In plaats van ze uit te spreken strijk ik met mijn hand over mijn buik, snik ik mijn laatste tranen en blijf ik stil. Ik kan hem niet beloven dat ik hem zal beschermen, want het leven heeft ons geleerd dat ik dat helemaal niet kan.
Als ik weer een beetje rustig ben geworden is er één gedachte die blijft ronddwalen in mijn hoofd. Er is een hoop dat papa en ik jouw broertje niet kunnen beloven, maar er is één ding dat we absoluut wel zullen doen. We zullen ongelofelijk veel van hem houden. We zullen liefde voelen van onze tenen tot ver boven ons hoofd. We zullen alles voor hem doen wat we kunnen, soms gevoed door angst en verdriet, soms doordrenkt van tranen en gemis en waarschijnlijk altijd vanuit de kwetsbare onwetendheid die we iedere dag ervaren. Maar boven alles vanuit de pure liefde die een papa en een mama voor hun kindje hebben.

Een reactie op “Liefde

  1. Wat heb je het weer krachtig beschreven Everline.
    Zo begrijpelijk dat die angst er is dat je je kind niet voor alles kunt beschermen. Dat is zeker waar.
    Ondanks het vreselijke gemis van Floris, is het mooi te lezen, dat de liefde voor jullie baby groeit en groeit.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s