Laat er leegte zijn

Lieve Floris,

Vandaag is een dag waarin alles door elkaar loopt. Blijdschap, geluk, vrolijkheid, angst, pijn, leegte, gemis. Diepe, diepe ellende. Radeloosheid. Woede. Alles overheersende woede. Vandaag voel ik alles door elkaar. Maar er is maar één vraag die ik te stellen heb;

Waar ben je God?

In de chaos van mijn gedachten zou ik alles om me heen stuk willen maken. Ik wil schreeuwen, gillen, onredelijk zijn. Ik wil schoppen en slaan en ik wil niemand mij laten kalmeren. En als Je er was God, dan schreeuwde ik tegen Jou. Dan sloeg ik en schopte ik en gilde ik alle nare gedachten die ik van binnen voel recht in Je gezicht. Maar waar ben Je God? Je bent er niet.
Ik heb niets anders te concluderen, dan simpelweg je bent er niet. Zo veel vaker is dat ook de conclusie, als ik denk aan mijn kind. Dat hier had moeten spelen, moeten rennen, plezier moeten maken. Mijn kind dat groter had moeten groeien en iedere dag wat nieuws had moeten ontdekken. Telkens weer is er die alles verterende conclusie; je bent er niet, lieve Floris.
Vandaag richt ik me in mijn chaos tot God. Die mij oproept niet bang te zijn. Ook niet als mijn weg door een donker dal gaat, ook niet als de storm op zee zó tekeer gaat dat ik dreig te verdrinken. Ik hoef niet bang te zijn, want God is mijn God, en Hij is bij mij. Waar ben Je dan?! Waar ben je nu de wereld is ingestort. Waar ben Je nu wij keer op keer moeten ervaren dat we na iedere keer dat we overeind zijn geklauterd weer keihard naar beneden donderen. Waar ben Je? In mijn woede en mijn angst is er nog een vraag die steeds weer boven komt; waarom? Waarom moest ons kleine mannetje sterven? Waarom moest hij pijn lijden, ziek worden, dood gaan. Waarom geef Je ons de last om de rest van ons leven gebukt te gaan onder de rouw. Waarom, waarom, waarom… En alsof dat nog niet genoeg was, waarom moet uitgerekend Floris’ kleine broertje ziek zijn, al voor hij geboren is. Waarom doe Je het gewoon weer opnieuw? Was het ziek zijn en het sterven van Floris een opwarmertje? Was dat nog maar het begin……. Mijn gedachten en gevoelens tuimelen radeloos over elkaar heen. Ik wil dit niet. Ik kán dit niet. Ik wil dat het stopt, dat alles stopt. Gevoelens overspoelen me, en ik heb er geen grip op. Er is niets of niemand die mij bereiken kan in de chaos van deze ellende. Totdat uiteindelijk de leegte overblijft. Dan staar ik voor me uit op de bank en voel ik niks. Dan lig ik in de donkere nacht in bed en voel ik niks. Dan sta ik op, in het holst van de nacht en voel ik niks. Niks meer. Ik wou dat het voor altijd zo kon zijn. Maar zo is het niet. In de vroege ochtend begint de zon weer op te komen, samen met de noodzaak om deze dag weer wat te doen. Ik moet wel. Maar ik wil niet meer…

Ik mis gewoon de kracht. Ik mis zelfs de kracht om te zoeken naar kracht. Dit is hét moment God. Laat Je maar zien. Laat maar zien dat Je er wél bent. Dat ik ondanks alles op Je vertrouwen kan. Dit is hét moment God, doe er wat mee…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s