De wereld heeft het goed gemaakt…

Het is eenvoudig om te weten,
wat je doen moet als je omvalt.
Maar het is beter als je voelt
dat je veilig neer kunt komen,
omdat iemand je wel opvangt.
En zo is het ook bedoeld. 

Lieve Floris,
Papa en ik waren afgelopen week de wanhoop nabij. We wisten het niet meer, konden het niet meer en hadden de kracht niet om te zoeken naar de wil om door te gaan.
Op het allerdiepste punt schreef mama wat er op haar hart lag.
De wereld gaf antwoord.
Wat is het fijn om te voelen dat er mensen opstaan als je zelf niet meer kunt. Wat voelt het goed om gedragen te worden als je even niet meer weet hoe je de ene voet voor de andere zetten moet.
Zo waren er afgelopen week een hele hoop mensen die van zich lieten horen. Die kracht en troost probeerden te geven, ook al hadden ze niet de woorden. Ze stuurden berichtjes, of liedjes om hoop uit te putten. Ze kwamen langs met bloemen en een lieve groet. Ze belden en lieten zo weten dat wij in hun gedachten waren.
Aan het einde van de week zat mama met een kop thee aan tafel. Ik luisterde naar de muziek die ik het liefste hoor en dacht na over de afgelopen dagen. Daar gaf Bløf mij de woorden die ik zelf niet vinden kon, voor het overweldigend goede gevoel dat al die lieve mensen ons gegeven hebben. Papa en ik, wij kunnen het zelf uitzoeken en onze eigen boontjes doppen. We weten inmiddels dat we na een tijdje wel weer opstaan als we omvallen. Maar zo veel fijner is het om op dagen als deze te beseffen dat dat niet hoeft. Er zijn mensen die ons opvangen, dus we kunnen ons gerust laten vallen. Een grotere troost dan dat kan er niet zijn.

Naast dankbaarheid voelt mama dat er nog wat anders is dat ik uit moet spreken. Want ik besef dat ik veel mensen heb laten schrikken de afgelopen week. Mijn pure, rauwe gevoel heeft wat te weeg gebracht, en dat begrijp ik best. Inmiddels weet ik zelf hoe het gaat, weet ik dat er altijd weer zo’n diep, donker dal op de loer ligt. Inmiddels weet ik dat hoe blij en dapper ik de ene dag kan zijn, geen garantie is voor de dag die volgt. Maar hoe moet de wereld dat weten, als zij niet voelen wat ik voel?
Schrijven helpt mij om met mijn allerzwartste gevoelens te dealen. Het geeft me lucht en ademruimte, en al voor er ook maar één letter op Floris’ site staat is er al een hele grote last van mijn schouders af gevallen. Tegelijkertijd is dat pas het moment dat het bij de mensen om mij heen binnenkomt, en dat laat de allerdierbaarste mensen om mij heen schrikken. Vandaag voel ik dat ik ook wil zeggen; maak je geen zorgen. 
De rouw, de pijn, het oneindig grote verdriet hoort bij mij. Soms laat ik dat ruw en zonder filter de wereld in knallen, omdat ik het alleen niet meer houden kan. Het is fijn om de vrijheid te voelen om dat te doen; omdat dit de enige manier is die voor mij echt werkt. Het is fijn om te voelen dat ik met mijn schrijven mensen raak, om de betrokkenheid te voelen van zoveel verschillende mensen. Mensen heel, heel dichtbij, mensen die verder weg staan en die ik af en toe spreek, en ook mensen die ik helemaal niet ken. En dus wil ik zeggen; dank je wel. Dat jullie me laten zijn wie ik ben in mijn rauwe rouw. Dat ik me zonder twijfel kan laten vallen, omdat ik weet dat ik in jullie armen veilig neer kan komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s