Omdat dit liefde is…

Liefste Floris,

Binnenkort zijn papa en mama alweer vier jaar getrouwd. Op 19 september vieren we samen dat we ja zeiden tegen elkaar. Tegen een heel leven samen. De afgelopen weken is mama druk bezig geweest met een fotoboek, want net als twee jaar geleden kan ik dat dit jaar niet van het laatste moment laten afhangen. Twee jaar geleden schreef ik in het fotoboek dat er iets groots te gebeuren stond. Groots was het, toen jij geboren werd, en groots zal het ook dit jaar zijn als je kleine broertje op de wereld komt.
Maar wat een immens verschil zit er tussen nu en vroeger.
Vandaag bladerde mama door alle fotoboeken die ik in de afgelopen acht jaar gemaakt heb voor papa. Eerst om de dag dat wij verkering kregen te vieren, later om terug te denken aan die prachtige septemberdag in 2014. Ik proef de blijdschap en de liefde in iedere bladzijde die ik om sla. Ik voel weer wat ik voelde toen ik de lieve woorden opschreef die ik destijds voor papa had. Ik weet dat ik meende wat ik zei.
Vandaag blader ik door die boeken en voel ik dankbaarheid en pijn.
Wat ben ik blij dat ik nog steeds kan zeggen dat alles wat er in die fotoboeken staat waarheid is. Dat jouw papa mijn rots in de branding is, dat ik geniet van zijn puurheid en zijn oprechte zijn. Dat we samen een team zijn, op elk moment.
Maar wat doet het ook pijn te weten dat die eenheid die wij samen hebben zo ongelofelijk op de proef is gesteld. In alle fotoboeken vóór 2017 voel ik de naïviteit van iemand die niet wist wat het leven te bieden had. En in al die boeken schrijf ik hetzelfde; dat ik vertrouwen heb in het leven, met papa aan mijn zijde. Telkens weer schrijf ik er achteraan dat ik daarmee niet bedoel dat ik ervan overtuigd ben dat ons leven zonder verdriet en ongeluk voorbij zal gaan, maar dat ik ondanks dat toch vertrouw op de liefde die wij samen hebben. Voordat jij stierf schreef ik dat de liefde tussen papa en mama ieder ongeluk en elk verdriet aan zou kunnen. Ik schreef dat welke pijn er ook in ons leven zou komen, ik één ding zeker wist; met jouw papa aan mijn zijde kon ik iedere storm aan.
Voorzichtig loopt er een traan over mijn wang. Het is de waarheid gebleken, maar lieve, lieve Floris, wat had ik graag gehad dat ik dat niet geweten had. Wat had ik duizend keer liever nog 2 naïeve fotoboeken aan de collectie toegevoegd. Dan hadden wij vandaag samen aan de keukentafel zitten knutselen. Dan mocht jij ook wat moois maken voor papa, en schreef ik daar een romantische, kneuterige liefdesbrief bij waarin ik vertelde hoe trots ik ben op de geweldige vader die papa voor jou is.
Gelukkig kan ik dat nog steeds doen, want ondanks alles is dat overeind gebleven. Jouw papa is een geweldige man, een lieve vader en een prachtig mens. Onze liefde is oersterk, dat weet ik vandaag nog beter dan vroeger.
Ons aankomende jubileum en de voorbereidingen die ik daar vandaag voor mag treffen maken me tegelijkertijd blij, dankbaar en gelukkig & verdrietig, gebroken en klein.
Misschien is dat de echtheid van het leven, en mag ik dankbaar zijn dat wij inmiddels weten dat het bestaat; pure, alles doorgrondende liefde.
Het maakt dat ik vandaag weer een fotoboek kan maken. En dat ik net als alle voorgaande jaren bladzijden vol met lieve, verliefde brieven schrijven kan.
Het maakt dat dit fotoboek het bewijs zal zijn dat al die voorgaande boeken niet zomaar wat zeiden. Want vandaag de dag weet ik écht zeker; wat er ook gebeuren zal, de liefde zal er zijn. Ondanks de stormen in ons leven, die heel veel groter zijn gebleken dan ik ooit had kunnen bedenken. Een traan van dankbaar besef dat wat ik voel liefde is.

Een reactie op “Omdat dit liefde is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s