Spreek niet van vergeten

Lieve Floris,

Aan de muur in onze woonkamer hangen vijf prachtige foto’s. Foto’s van jou. Waar je blij en vol verwondering de wereld in kijkt. Waar je tevreden op mama’s schoot zit met je handjes netjes gevouwen. Waar je de allergrootste lach laat zien die ik ooit gezien heb. Vijf foto’s van jou, onze lieve, lieve Floris.

Tussen de foto’s hangt een schilderijtje met een tekst. Mama tekent iets, schrijft er wat bij en hangt het tussen de foto’s van jou. Op dit moment hangt er, hoe kan het ook anders, een songtekst van Bløf.

Spreek niet van vergeten,
spreek niet over tijd.
Spreek niet over later,
want later ben ik kwijt.

In de verbittering om jou gemis is dat wat ik ten diepste voelde toen ik het schilderijtje maakte en ophing. Niemand hoefde me te vertellen dat de tijd wonden heelt, dat er altijd weer een later is hoe donker de nacht ook voelt. Niemand hoefde me dat te vertellen, want voor mij en voor papa was dat nooit meer de waarheid.
Nu zit mama in de kamer en kijk ik vol vertwijfeling naar het schilderijtje. Met jouw broertje is er ineens wel weer een ‘later’ gekomen. Nu David er is, is er weer een toekomst. Zijn er weer dromen die we voor hem dromen. Het maakt me in de war. De dag dat jij naar de Hemel moest gaan is in mijn hoofd voor altijd de dag dat de zon ophield met schijnen. Maar nu dringen de zonnestralen tóch weer door het dikke wolkenpak heen. Hoe kan dat? En vooral, wat moet ik er mee?

Van binnen woedt een strijd tussen de liefde en blijdschap om David en de liefde en het verdriet om jou. Ik wil niet dromen over een toekomst zonder jou, en tegelijkertijd wens ik David het allermooiste leven toe dat ik me voor kan stellen. Ik wil vasthouden aan het verdriet en de pijn die ik voel, omdat ik zo een heel klein beetje vast kan houden aan jou, maar tegelijkertijd voel ik zoveel blijdschap als ik je kleine broertje in mijn armen wieg. Als ik zie hoe hij groeit en ontwikkelt. Hoe hij elke dag weer nieuwe dingen kan. Met zijn aanwezigheid komen mijn wensen weer terug. Wat zou ik graag, als hij straks oud genoeg is, met hem fietsen gaan. Maar alleen de gedachte al brengt de tranen terug in mijn ogen. Ik wilde met jou fietsen. Ik wilde met jou de wereld verkennen en je alle mooie dingen laten zien die onze omgeving te bieden heeft. En dus fluistert een gemeen stemmetje me altijd weer in dat ik beter niet dromen kan. Misschien klopt de tekst dan toch, die aan de muur van onze woonkamer prijkt. Spreek niet over later, want later bén ik kwijt. Ik durf niet meer te dromen, ik durf geen toekomst meer voor me te zien en me geen beeld te vormen van wat het leven ons te bieden heeft. Ik durf niet na te denken over alle leuke dingen die ik samen met David kan ondernemen. Ik durf niet te fantaseren hoe hij groter zal groeien en groter zal groeien…
De dagelijkse, verlammende angst maakt dat ik ondanks dat er weer een later is, later voor altijd kwijt ben.

Een reactie op “Spreek niet van vergeten

  1. Beste Everline,

    Ik ben zo geraakt door je blogs. Veel dingen zijn zo herkenbaar. De pijn, boosheid, verdriet en eenzaamheid. Niet weten hoe je verder moet, maar opgeven is geen optie. Onze zoon is 3,5 maand geleden overleden. Ook hij was zo’n prachtige kleine strijder, die zo’n enorme leegte achter laat.
    We voelen ons vaak eenzaam in ons gevoel, want het is niet uit te leggen aan je omgeving hoe het is om een kind te verliezen. Maar je eerlijke open schrijven raakt me. Het is alsof ik even een klein stukje herkenning heb. Dankjewel daarvoor!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s