Ik zwijg en schreeuw

Lieve, lieve, liefste Floris,

Mama heeft al een tijdje geen blogs meer voor je geschreven. Niet omdat ik geen verdriet meer om je heb of omdat je niet langer in mijn gedachten bent, maar omdat de woorden op zijn. Voor het verdriet en de tranen die in mijn hart huizen vind ik plotseling geen manier meer om het op te schrijven. Ik zit achter mijn computer en staar naar het witte scherm, waar niet meer op staat dan lieve Floris. Ik staar en mijn hart zwijgt, maar diep van binnen schreeuwt het. Van pijn, van verdriet, van gemis…………….. Ik zwijg en ik schreeuw dat het niet eerlijk is. Ik zwijg en schreeuw dat het pijn doet. Zo ongelofelijk veel pijn.
Mama heeft al een tijdje geen blogs meer voor je geschreven. Niet omdat je broertje nu jouw plaats in heeft genomen of omdat zijn aanwezigheid jouw afwezigheid goedmaakt. Integendeel. Al zijn er nog zo veel mensen die denken dat het nu weer goed is, goed zal het nooit meer zijn. Iedere dag geniet ik met volle teugen van David. Ik speel met hem, zing voor hem en voed hem. Ik help hem in slaap te vallen en trek hem schone kleren aan. Ik lach om de geluidjes die hij maakt en verwonder me om zijn sterke armpjes waarmee hij zichzelf al omhoog trekt aan mijn handen. Iedere dag geniet ik, maar ik geniet met een gebroken hart. Iedere dag besef ik dat geen lach, geen geluidje en geen knuffel van David mijn tranen om jou kan uitwissen. Het doet pijn.
Het doet pijn om jou, mijn lieve, kleine Floris, te missen. Maar het doet ook zó pijn om Davids broer te missen. Davids broer, aan wie hij een voorbeeld had kunnen hebben in alles wat hij leerde. Davids broer die hem lieve kusjes kwam geven als hij ’s ochtends wakker werd, die hem kietelde tot hij het uitgilde van plezier, en die hem soms wat langer op zijn beurt liet wachten dan hij nu gewend is. Jij. Davids grote broer. Je had in alles zijn grootste voorbeeld moeten zijn. Je bent er niet.

Nooit zal het leven weer goed zijn. Nooit zullen papa en ik weer vol genieten van het leven. Vandaag besef ik dat, omdat het kerstavond is en wij opnieuw thuisblijven. Geen feest voor ons. Geen feest zonder Floris.
Vandaag besef ik dat, als jouw papa speelt met David. Als hij vol overgave zingt en met zijn liedjes een grootse lach van je broertje ontlokt. Ik kijk naar ze en voel intense liefde vermengd met pijn. Jouw papa verdiend dit niet. Hij had samen met jou voor David moeten zingen. Hij had zijn beide zonen op schoot moeten hebben en in zijn ogen had alleen de diepe, diepe liefde zichtbaar moeten zijn die hij voor jullie heeft. In plaats daarvan zie ik zijn ook verdriet, ondanks de blijdschap en de vrolijke kinderliedjes die hij voor David zingt. Het doet me eens te meer beseffen dat voor ons voor altijd alles anders is. Dat maakt me stil en eenzaam, en het doet alle woorden vervliegen voor ik ze op kan schrijven. Ik heb geen woorden meer, maar lieve, lieve, lieve Floris… We missen je elke dag een beetje meer.

Een gedachte over “Ik zwijg en schreeuw”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s