Groter zal hij zijn

Lieve Floris,

Mama voelt zich al weken afwisselend prima en zwaar terneergeslagen. In hoog tempo wissel ik van emotie, en in hetzelfde tempo jagen de gedachten door mijn hoofd die onherroepelijk bij deze maand horen. Iedere dag van januari geeft een herinnering. Aan hoe onbezorgd het leven was, het eerste gedeelte van deze maand. Aan hoe dat in 16 kleine uurtjes ineens helemaal anders was. Januari is voor altijd een rotmaand. Dat heb ik maar geaccepteerd, en dapper zeg ik tegen iedereen die er naar vraagt dat het vanzelf weer februari wordt. Maar van binnen raast mijn donkere gevoel door. Soms hard en overduidelijk aanwezig, soms zachtjes zeurend op de achtergrond.
Vanmorgen stond mama op met de welbekende knoop in haar maag, en terwijl ik op de automatische piloot de verzorging van David op me nam prikte er steeds weer dat gevoel doorheen. Ongrijpbaar, maar aanwezig. De leidster van het kinderdagverblijf waar ik David vanmorgen heen bracht gaf het laatste zetje om de sluizen van mijn tuimelende gevoelens open te zetten. “Bij eerste kindjes merk je toch altijd dat ze de drukte op de groep nog niet zo goed aankunnen hè…” ze zegt het vriendelijk. Ze bedoelt het goed. Maar ineens wordt mij duidelijk wat er zeurt. Jouw broertje ís niet ons eerste kindje, maar in zijn leventje lijkt dat wel zo te zijn. David heeft geen flauw benul van de grote broer die hem is voorgegaan. Hij hoeft nooit even op zijn beurt te wachten omdat mama met Floris bezig is. Hij ligt nooit net iets te lang in de box terwijl hij eigenlijk al naar bed zou moeten. Hij hoeft mijn tijd en aandacht niet te delen. Mama’s onverdeelde aandacht gaat uit naar David. Omdat jij hier niet meer bent. En ondanks dat David het hoogstwaarschijnlijk nog prima vindt dat hij als een prinsje behandelt wordt en altijd precies krijgt wat hij wil gun ik hem dat andere leventje. Het leven van het kleine broertje, omdat hij het kleine broertje is.
Steeds meer ga ik beseffen dat jouw broertje al lang niet meer zo klein is. Hij overgroeit je. Letterlijk, nu David al meer weegt dan jij ooit gewogen hebt. Maar ook in andere dingen… Sinds twee weken wandelen wij door het dorp met David zittend in de kinderwagen. De kinderwagen waar jij nooit in beland bent. In zijn kledingkast liggen setjes schone kleren klaar die van jou zijn geweest, maar die je nooit gedragen hebt. Het was van jou. Het was allemaal voor jou bedoelt. Jij had als eerste in die kleertjes moeten kruipen, jij had als eerste in de kinderwagen moeten zitten en vol verwondering en plezier in de rondte moeten kijken als we een fijne wandeling gingen maken. Jij……. jij had de eerste moeten zijn, maar David is je overgroeit, en groter zal hij zijn.
Zittend achter mijn computer probeer ik woorden te geven aan het gevoel dat dat besef met zich meebrengt. Omdat ik weet dat het beter is om het op te schrijven en zo de lading van de drukkende pijn wat te verlichten. Maar ik vind de woorden niet.
Deels doordat het te hoog zit en te veel pijn doet, en deels omdat er met de komst van jouw broertje een steeds groter wordende kloof lijkt te ontstaan tussen mij en de mensen om mij heen. Omdat iedereen er maar vanuit gaat dat ons leven weer mooi en fijn is. Omdat iedereen steeds maar zegt dat ik nu weer gelukkig moet zijn. Omdat er steeds minder, en minder en minder aandacht is voor jou. Voor wie jij was, en dat je er was. Meer en meer voel ik hoe de wereld niet begrijpt wat het is om je kind te verliezen. In alles voel ik dat men er nu wel klaar mee is. Dus blijft mijn hart stil en verstommen de woorden die ik eigenlijk schrijven wil. Laat maar denk ik steeds vaker. Ze begrijpen het toch niet… Het maakt de verbittering die steeds maar weer de kop op steekt groter en groter. Het maakt mijn hart eenzamer en mijn woede razender. Het laat mijn onzichtbare tranen steeds harder stromen.

Straks ga ik je broertje weer ophalen bij het kinderdagverblijf waar hij sinds vorige week  steeds een dagje aan het wennen is. Dan droogt zijn warme knuffel mijn tranen en brengt zijn lach de warmte in mijn hart weer terug. Dan neem ik hem mee naar huis en wieg ik hem terwijl ik zijn favoriete liedjes zing. Dan spoelt zijn liefde de pijn voor even weg. Voor even…… voor heel even. Maar dat is iets dat de wereld niet lijkt te begrijpen.

2 reacties op ‘Groter zal hij zijn

  1. “mooi” verwoord hoe het verdriet altijd aanwezig zal zijn en misschien ook moet zijn omdat het staat voor het gemis aan Floris….
    Floris en onze Tom zijn op dezelfde dag gestorven…..
    Heel veel sterkte!

    Like

  2. Oh lieverd wat doet het ongelooflijk veel pijn, en wat blijft het lastig.
    Heel goed en mooi hoe je het weer verwoord. De buitenwereld kan nooit echt begrijpen wat jullie doormaken.

    Floris is een grote broer die we nooit vergeten!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s