Raad eens hoeveel ik van je hou

‘Grote Haas, kom eens hier met je oren.

Ik moet je iets héél belangrijks vertellen…..’

Het zijn de woorden van jouw verhaal. Het verhaal dat vertelt hoe ongelofelijk veel we van je houden. We lazen het samen wel honderd keer, en toen je plotseling ineens niet meer bij ons was las mama het boekje voor tijdens jouw afscheidsdienst. Het is jouw verhaal. Hazeltje en Grote Haas staan op het monumentje van jouw graf. Hun knuffels liggen in je kast. Raad eens hoeveel ik van jou? Tot de maan en weer helemaal terug…
Dit zijn jouw woorden. Ze staan op de vele bordjes, kaartjes, slingers en sleutelhangers die papa en mama van mensen kregen nadat jij was overleden. Tot de maan en weer terug, mama heeft jouw blog zo genoemd, en op de stralend blauwe omranding van je graf staan de woorden weer. Dit zijn jouw woorden…
Vanavond slaat mama voor het eerst sinds jouw begrafenis het boekje weer open.
David zit op schoot, kijkt verwachtingsvol naar de mooie tekeningen van Hazeltje en Grote Haas. Net als jij probeert hij de bladzijden in zijn mond te stoppen. Hij luistert, af en toe maakt hij een geluidje om te laten weten hoe mooi hij het vindt. En net als twee jaar geleden rollen de tranen over mama’s wangen. Net als twee jaar geleden vertel ik met een brok in mijn keel hoe ver mijn liefde reikt.
Mijn liefde gaat zo hoog als ik kan springen.
Mijn liefde gaat tot ver over de rivier. Over de heuvels en nog veel, veel verder.
Mijn liefde gaat helemaal tot in mijn tenen.
Mijn liefde gaat tot aan de maan. En van de maan weer helemaal terug…

Wat had ik je graag nog écht willen vertellen hoe waar dat is.
Wat had ik graag gewild dat vandaag een doodgewone dag was.
Maar vandaag stonden we aan jouw grafje.
Met je opa’s en oma’s en je ooms en tantes. Met je nichtje die jij nooit gekend hebt. Met je kleine broertje dik ingepakt in de kinderwagen. Vandaag stonden we aan jouw grafje, legden we bloemen neer en staken we kaarsen aan. En ik kan het nog steeds niet bevatten, lieve Floris. Het is jouw grafje waar we bij staan. Het is jouw lichaampje dat daar in de koude grond ligt. En de hele gewone woorden van een lief kinderboek zijn zomaar ineens jouw woorden geworden. Het is echt waar.
Vandaag is het twee jaar geleden dat jij dood ging.
Het doet pijn. Het gemis wordt niet minder, en er is niets dat de pijn verzacht.
Op volle sterkte knalt het verdriet nog alle dagen ons hart binnen.
Op volle sterkte voelen wij dag in dag uit hoe leeg het is.

Vandaag las ik je boekje aan je kleine broertje voor.
Om met hem stil te staan bij de broer die hier niet meer is.
Vandaag wil ik maar één ding zeggen, lieve Floris.
Ik mis je, tot de maan en weer helemaal terug. 

2 gedachten over “Raad eens hoeveel ik van je hou”

  1. Ik denk deze dagen aan jullie en aan Floris die hier niet zal spelen en rondrennen. Inmiddels zou het al een heel kereltje zijn geweest.
    Wat moeilijk allemaal..:(

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s