Vandaag

Lieve Floris,

Toen jij nog in mama’s buik zat groeide er in mijn hart een grote wens. Als ik dacht aan het moederschap, en aan de tijd die wij later samen zouden doorbrengen, dan stelde ik me dit als ideaalbeeld voor. Jij en ik samen op de fiets. Fietsend door de weilanden, jij vrolijk kletsend voorop en ik genietend van het zonnetje al trappend door de wind.
Ik wilde de wereld met je verkennen. Ik wilde overal met je naartoe gaan. Samen fietsend. Floris en mama. Samen genietend.
Op 12 januari kreeg ik een fietsstoeltje van papa. 10 dagen later was jij dood.
Ik kan het niet anders opschrijven dan zo hard als het was. Je ging dood. Nog voor je in je fietsstoeltje kon zitten en samen met mij op ontdekkingstocht kon gaan. Twee jaar lang heeft het stoeltje me verdriet gedaan. Iedere keer dat ik het zag brak mijn hart opnieuw. Ik wilde zó graag…
Vandaag was een bijzondere dag. Vandaag zette papa het stoeltje voor op mijn fiets. Vandaag mocht ik dan eindelijk……… Maar ik fietste niet met jou.
Ik had gedacht dat de tranen van gemis over mijn wangen zouden stromen, bij elke meter die ik met je kleine broertje door het dorp zou trappen. Maar ik voelde slechts een glimlach van oor tot oor. Ik fiets! Met mijn kind. We fietsen samen, en wat genieten we.
Het was precies zoals ik het me voorgesteld had, toen jij nog in mijn buik groeide. David kraaide van plezier en brabbelde er vrolijk op los. Hij keek verbaasd om zich heen en ik zag dat hij genoot. En mama? Genieten is niet het juiste woord. Liefde voelde ik, voor mijn kindje voor op de fiets. En voor mijn kindje op de begraafplaats waar we langs fietsten. Zachtjes fluisterde ik je toe “Dit had ik graag met jou gedaan Floris…”
Maar vandaag fietste ik met David. Twee rondjes door het dorp, en met een gigantische glimlach weer terug ons tuinpad op. Vandaag voelde ik geluk vanuit mijn tenen tot mijn kruin. Wat was het fijn! Maar wat mis ik je ongelofelijk Floris. Vandaag had twee jaar eerder moeten zijn. Maar eindelijk, eindelijk, eindelijk…….. Vandaag fietste ik met mijn kind voor op de fiets. Fietsen met David

4 gedachten over “Vandaag”

  1. Lieve Everline, wat bijzonder hoe jij over je verdriet kunt schrijven terwijl je jullie blijdschap om David zo duidelijk een plek geeft. Wat heerlijk dat je kon genieten van dit fietsmoment!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s