Geluk

Lieve Floris,

Het leven blijft mij steeds maar opdringen dat het leuk moet zijn. Steeds weer legt de wereld om mij heen me op dat ik moet genieten. Dat ik dankbaar moet zijn voor alle mooie dingen die ik heb. Keer op keer hoor ik mensen zeggen dat het nu allemaal weer goed is. En hoe erg ze het me gunnen dat ik het geluk weer gevonden heb.
Maar ik bén niet gelukkig. Het feit dat niemand om mij heen dat lijkt te snappen maakt dat gevoel alleen maar groter. Ik voel me eenzaam. En elke dag die verstrijkt wordt ik eenzamer en eenzamer. Hoeveel woorden ik ook gebruik en hoe vaak ik mijn tranen ook laat zien aan de wereld om mij heen; ze zullen het nooit begrijpen.
En dus verstommen mijn woorden en drogen mijn tranen op al voor ze over mijn wangen rollen. Ik zet mijn masker op en speel het spelletje dat de wereld zo graag wil zien; ik lach en doe gelukkig.
En natuurlijk, de komst van jouw kleine broertje maakt de dagen meestal lichter. Hij brengt een glimlach op mijn gezicht en vult mijn rouwende hart met liefde. Zo veel liefde dat mijn hart er zelfs van overstroomt. Maar waar het om gaat is dat dat hart voor altijd gebroken blijft. De scheuren die er in zijn gekomen kan David nooit van zijn leven meer lijmen. Ik blijf voor altijd zitten met dit gebroken, pijnlijke moederhart.
Van tijd tot tijd brengt mij dat dit soort dagen. Dagen waarop ik niet meer kan. Dagen waarop ik op ben. Uitgeput. Omdat ik overzie hoe lang het nog gaat duren. Hoe lang ik mezelf nog door de dagen heen moet slepen en geacht wordt het leven te leven; voor altijd. Tot dat ik zelf dood ga. Op dagen als deze lijkt dat een onmogelijke opgave. Ik kan dit niet meer. Ik kan dit niet meer en ik wil het niet meer. En iedereen die denkt iets troostends te kunnen zeggen moet zich op dagen als vandaag ver van mij houden. Je kunt mij niet troosten. Mijn kind is dood. Er is niets dat je kunt zeggen dat mijn hart zal helen. Er is niets. En dat besef komt elke dag weer bij mij binnen.
Hoeveel fijne, leuke dagen er in de toekomst ook nog zullen volgen, hoe mooi de dag van morgen ook zal zijn… Mijn. Kind. Is. Dood. Dat is waar het altijd op terugkomt. En het maakt dat geen enkele dag meer écht mooi kan zijn. Dat geluk nooit meer geluk kan zijn. Dat eenzaam echt heel, heel eenzaam is.

Ik ben niet gelukkig. Ondanks de mooie, liefdevolle man die naast mij staat. Ondanks de prachtige zoon die ik wel in mijn armen heb. Ondanks mijn lieve ouders, schoonouders, zus en schoonzusje die er voor mij willen zijn. Ondanks mijn lieve vriendinnen die me niet vergeten zijn. Ondanks alle mooie dingen in het leven waar ik ongelofelijk dankbaar voor ben… Ik ben niet gelukkig. Ik ben eenzaam en bang en verdrietig. Ik ben alleen in mijn pijn.
Zeg me vandaag niet dat het morgen misschien weer beter gaat. Zeg me niet dat dit gevoel weer naar de achtergrond verdwijnt als ik straks de stralende lach op Davids gezichtje zie. Zeg me niets. Want mijn kind is dood.

 

 

 

3 gedachten over “Geluk”

  1. Hallo.
    Ik heb nog niet alles gelezen maar je verhaal lijkt ontzettend op ons verhaal.
    Wij zijn onlangs ons zoontje van 3 maanden verloren, ook door ziekte.
    Hij is de eerste maanden van zijn korte leventje thuis geweest, er leek niks aan de hand.
    De laatste 5 weken leek hij een zeldzam aandoening aan zijn lymfestelsel te hebben.

    Ik ga morgen graag verder lezen.

    Groetjes, iris

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s