Ik heb je nodig.

Daar zit ik weer. Tegenover de vrouw die me twee jaar terug opraapte en weer de kracht gaf het leven op te pakken. Ik ging het niet delen. Ik ging het voor mezelf houden en tegen niemand zeggen dat ik gefaald heb in het leven na Floris. Ik zou stil en zonder er aan anderen woorden aan te geven werken aan mijn inmiddels weer zo donkere, gitzwarte hart. Maar hier zit ik weer. Ze kent me inmiddels een beetje, en ze zegt: Misschien moet je wat meer proberen dat masker af te zetten. Misschien moet je jezelf laten lezen door de mensen om je heen.

Shit. Daar ga ik dan. Ook al woedt er een strijd in mij. Ook al zegt mijn hart ieder moment dat ik het voor mezelf moet houden en dat ik niet open wil zijn. Omdat het pijn doet. Omdat ik er pijn mee doe. Ook al zegt mijn hart dat ik door te delen laat zien hoe het mij niet gelukt is te doen wat verwacht werd. Daar ga ik dan…

Het gaat niet goed met mij. Het gaat helemaal niet goed met mij.
Al een aantal maanden moet ik concluderen dat rouwen om je kind een heel stuk moeilijker is wanneer er een tweede kindje in je armen ligt. Dat komt niet door David. Dat komt door de wereld die geen donder snapt van verlies. De wereld die niet meer geconfronteerd wenst te worden met mijn pijn. Sommige mensen zeggen dat letterlijk ‘het is nu al zo lang geleden, en je hebt nu David toch?’. Ik zou wel willen schreeuwen van waanzin.  “Stel het je maar is voor,” zou ik willen zeggen tegen al die mensen die denken dat mijn pijn minder is, nu David in ons midden is.
Stel het je maar voor; je draagt je kind vol liefde negen maanden met je mee. Je danst door de zwangerschap op een wolk van geluk. Straks zal alles zó mooi zijn. Stel het je maar voor; je kindje wordt geboren en twee zal vanaf nu drie zijn. Samen vind je je weg in het nieuwe leven als ouders en kind. Daar ligt je kindje, een klein, mooi bundeltje vol liefde en geluk. Hij is zó mooi. Hij is zó lief en zo ongelofelijk prachtig. Jouw kindje gaat een prachtig leven tegemoet. Het zal opgroeien en door het leven dansen. Het zal leren en ontdekken en vol overgave spelen. Het zal vallen en weer opstaan. Daar ligt je kindje in het wiegje naast je bed. En in jouw hoofd ontstaan de dromen. Zal hij later brandweerman zijn, of rechter of boer? Zal hij minister president zijn, of naar Afrika vertrekken voor het goede doel? Zal hij geliefd zijn, zal hij vriendjes maken? Met de dromen ontstaan ook de zorgen. Je wilt hem alles geven en meer. Je wilt er voor hem zijn en er voor zorgen dat zijn leven geen pijn kent. Vijf maanden lang droom je en zorg je en val je met opstaan door het ouderschap heen. Je geniet en je worstelt. Je houdt zielsveel… Stel het je maar voor; vandaag ligt je kindje nog in je armen, en morgen is hij dood. Zo rauw en hard is het gegaan. Waar zal je heen gaan met je liefde? Waar blijf je met je zorgen voor… Waar zijn je dromen, je wensen, je hoop……….. Precies zo is het gegaan, dat ik de ene dag een prachtig, warm en rijk leven had en slechts één enkele dag later was er niets. Niets dan leegte, pijn en stilte. Niet alleen is mijn kind dood gegaan, maar ook moet ik mijn verwachtingen van het leven bijstellen. Nooit zal ik weten of mijn kind brandweerman zou worden. Nooit zal ik weten of hij vriendjes had of niet. Nooit zou ik zelfs weten wat voor kleur zijn haar zou zijn geworden. En of hij meer van appel hield of van peer. Nooit zal ik weten, en altijd zal ik weten. Altijd zal ik weten dat ik, zijn moeder, hem niet beschermen kon. Dat mijn moederliefde niet genoeg was om hem hier te houden. Dat ik mijn belofte moest breken, omdat ik niet voor altijd voor hem zorgen kon. Stel je maar eens voor, dat gevoel dat je nu van binnen bekruipt. Dat je ongetwijfeld weg wilt drukken en zeker nooit meer voelen wil……. Dat gevoel en nog honderd keer erger. Nog duizend meer tranen en verdriet.
En stel je nu eens voor, dat er een broertje komt voor dat kleine bundeltje geluk dat zo wreed en zonder waarschuwing werd weggehaald. Zou je nog vol overgave kunnen dromen? Ik hoop dat je beseft dat wat je tegen mij gezegd hebt waanzin is. Ik hoop dat je nu begrijpt dat het het meest belachelijke was dat je ooit kon verzinnen. Ik kán niet dromen. Ik kán niet voluit genieten, en ik heb geen blij en positief hart. Ik maak me zorgen. Ik ben bang. Ik ben bang voor wat er elke dag gebeuren kan; mijn kind kan zonder waarschuwing morgen dood zijn. En ik voel diezelfde drang als na de geboorte van Floris. Ik wil David vertellen hoe goed ik voor hem zorgen zal. Ik wil hem beschermen tegen het leven en er voor zorgen dat hem nooit, maar dan ook nooit iets overkomt. Maar dat kan ik hem niet beloven, want al voor hij werd geboren is hem al iets overkomen. Zijn grote broer is doodgegaan. Nog voor hij hem kennen kon en nog voor ze samen konden spelen, stoeien en opgroeien. Nog voor Floris hem tot voorbeeld kon zijn en voor hem écht een grote broer kon zijn. In plaats daarvan is hij een foto. Is hij een filmpje op mama’s telefoon of een verhaal dat papa met tranen in zijn ogen vertelt. David heeft een grote broer, maar hij heeft hem niet.

Het lukt me niet om woorden te geven aan hoe dat voelt. Aan hoe het is om met al deze pijn te leven. En ik weet niet hoe het verder moet. Hoe ik morgen de dag door kom met mijn pijn. Hoe ik vandaag mijn zorgen genoeg op zij kan zetten om te genieten van David. Ik weet het niet… Ik weet alleen dat ik je nodig heb. Ik heb je nodig. Meer dan je ooit zult beseffen heb ik het nodig dat je de naam van mijn kind noemt. Dat je aan me vraagt hoe het gaat, ook al ben je bang voor het antwoord. Ik heb het nodig dat je blijft, ook al ben ik soms te moeilijk om mee om te gaan. Ook al weet je niet hoe je er echt voor me zou moeten zijn. Ik heb je nodig als vriend, als collega, als schoonzus, als broer. Ik heb je nodig als vage kennis of buurman. Je hoeft niet ineens veel meer te zijn dan je geweest bent. Je hoeft geen prachtige volzinnen te spreken als antwoord op mijn stille verdriet. Je hoeft er alleen maar te zijn. Je hoeft alleen maar te blijven.
Veel te vaak zijn er de laatste tijd mensen van mij weggerend. Veel te hard zijn vrienden vreemden geworden en blijft de wereld weg. Vandaag wil ik het niet, maar doe ik het toch. Vandaag ga ik delen dat het helemaal niet goed met mij gaat. En ondanks dat ik misschien een moeilijke vrouw geworden ben, ondanks dat ik met mijn verdriet misschien een leegte in je leven breng die je er helemaal niet hebben wilt, ondanks dat je niets begrijpt van de immense pijn die in mij raast en niet weet hoe je er dan in hemelsnaam voor mij moet zijn… Ondanks mijzelf wil ik je vragen; wil je er zijn? Wil je er zijn nu alles zwart en donker blijft. Nu ik alleen ben en huil. Niet meer dan dat alleen…. Wil je er ‘gewoon’ zijn?

 

 

3 gedachten over “Ik heb je nodig.”

  1. Dat doet rouwen met je ..mijn man in dec verloren…was al lang ziek…je bent voorbereidt maar je kan en zal je nooit kunnen voorbereiden met de dood….als mensen vragen gaat het goed met jou? Ja hoor zeg ik dan🙄geen zin om er meer over te praten….als ik bij het graf ben komen er wel mensen bij je staan en zijn daar ook voor hun dierbaren…je hoeft eigenlijk niets te zeggen…dat gevoel het rouwen de intense pijn die hebben zij ook…elkaar even een knuffel geven of een blik zegt genoeg…..voor nu ga ik ook gen sessies meer doen of therapie volgen het maakt mij ziek…..nee ik ga mijn eigen weg..gevoel achterna…heb zelf 7 kleinkids en weet dat wat jullie nu moeten doorstaan..eigenlijk niet te bevatten is…..volg je gevoel…en hou elkaar vast……😏

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s