Berusting in liefde

Lieve Floris,
Al een tijdje mag ik zeggen dat de donkere depressie die mij na jouw dood overviel voorbij is. Al een tijdje voel ik in plaats van hele dagen leegte weer hele dagen liefde. Het is geen liefde zonder pijn, maar het is wel liefde. Het maakt mijn dagen licht en vrolijk. Het maakt mijn hart gelukkig en mijn ziel gerust. Vaarwel zeggen tegen depressie betekent dat het licht plots weer aangaat. Dat de vogels weer fluiten als ik door de weilanden fiets. Dat de zon weer schijnt als ik buiten in de tuin zit. Dat de lach van jouw broertje weer écht warmte geeft. Dat de sterke armen van jouw papa weer écht als mijn bescherming voelen. Vaarwel zeggen tegen depressie betekent niet dat ik afscheid heb genomen van de pijn. Het betekent niet dat ik nooit meer verdrietig ben. Het betekent niet dat ik je niet mis. Het betekent niet dat ik niet meer ongelofelijk veel boosheid voel over het lot dat jou ten deel viel. Niet meer depressief zijn betekent niet dat ik niet meer rouw. Mijn kind is dood en dat doet voor altijd, altijd pijn.

Enkele maanden nadat het stickertje depressie weer van mij afviel voel ik steeds meer de drang om terug te kijken. Om, bijna als buitenstaander, te zien hoe ik het leven door worstelde en vocht om aan de ene of de andere kant van de streep uit te komen. Als ik maar ergens uitkwam. Ik besef me heel goed dat het werkelijk zo was; ik wilde intens graag dood zijn om bij mijn lieve Floris te kunnen zijn. Ik wilde intens graag leven en weer iets van de vreugde voelen die ik voor 22 januari 2017 zo goed kende. De tweestrijd sloeg mij lam. Brak mij op en zoog alle energie die ik had uit me op. Het maakte mij niet meer uit hoe het zou eindigen; als het maar zou eindigen. In vreugde en verder kijken of in de dood. Dankbaar kan ik zeggen dat het eindigde in leven. In intens kunnen genieten van de liefde om mij heen . Terugkijkend zie ik vooral dat; de vriendinnen die bij mij bleven. Die ondanks dat ik de afgelopen jaren waarschijnlijk het allermoeilijkste mens was dat zij kenden mij niet wilden opgeven. De mensen die voor jouw dood nog niet in mijn leven waren, maar die mijn angstige schreeuw om hulp hoorden en er zomaar voor mij wilden zijn. De man die alles was en is. De grote, grote liefde in mijn leven die zoveel offers heeft gebracht. Terugkijkend zie ik vooral zijn liefde, die al zijn eigen pijn en angst op zij zette om er voor mij te kunnen zijn. Die liefde voel ik met terugwerkende kracht in de kleine dingen. In hoe hij ons huis maar schoonmaakte omdat ik als een zak zand op de bank lag en niets uit mijn handen kreeg. Om hoe hij mij de ruimte gaf maar weer eens in onze donkere slaapkamer te gaan liggen huilen en schrijven, terwijl hij eigenlijk heel graag met zijn vrouw samen op de bank zat. Die liefde voel ik met terugwerkende kracht in de grote dingen. In hoe hij na alweer een wanhopig telefoontje met slechts de woorden “Ik kan dit niet meer” weer in de auto sprong om mij thuis in zijn armen te sluiten. In hoe hij kilometers naast mij wandelde door de bossen in de omgeving zodat ik kon praten. In hoe hij zichzelf wegcijferde om mij te redden. Terugkijkend kan mijn gelijmde hart slechts denken: wát een prachtige man!

Als ik terugkijk op het leven in diepe depressie zie ik vooral de mooie dingen. Maar ik kan niet ontkennen dat er ook veel leegte was. Veel teleurstelling, pijn en bitterheid. Ik zie de mensen die mij als een baksteen lieten vallen. Die keer op keer beloofden er voor me te zijn, maar het telkens lieten afweten. Keer op keer, op keer, op keer. Telkens weer die klap in mijn gezicht. Tot ik eindelijk zelf in staat was te besluiten dat het niet meer zou komen. Dat besluit kwam niet in bitterheid, maar in berusting. Zonder wrok, zonder boosheid.
Terugkijkend zie ik de pijnlijke kleine dingen. De collega’s die netjes een kaartje stuurden om mij te condoleren en alle kracht toe te wensen die ik nodig had. Ik zie diezelfde collega’s die zich geschrokken omdraaiden toen ze mij voor het eerst weer op kantoor zagen staan en hard, hard wegrenden. Ik voel de pijn weer, maar ook nu; berusting. Terugkijkend zie ik de zogenaamde vrienden die kaartjes en appjes stuurden met de mooiste teksten. Hoe ze er voor ons wilden zijn en hoe ze naast ons zouden lopen. Diezelfde zogenaamde vrienden hebben nooit meer een voet over onze drempel gezet. Ik voel de pijn weer, tegelijkertijd de berusting.
Ik zal niet ontkennen dat ik de afgelopen jaren boos geweest ben. Verbitterd. Waarom was het zo moeilijk om ‘gewoon’ even gedag te zeggen? Waarom konden zij zich niet over hun huivering heen zetten en mijn pijn boven hun vertwijfeling stellen. Verbitterd heb ik gedacht dat hun twijfel of angst over wat zij zouden moeten zeggen nooit, nooit, nooit opweegt tegen de pijn die ze mij gegeven hebben door het te laten afweten. Boos, nee, woedend ben ik geweest op degene die zoveel liefde beloofden, maar zoveel leegte gaven. Dit kon ik er niet óók nog eens bij hebben. Was de pijn van mijn kind verliezen dan niet genoeg? Meer dan eens heb ik ze in gedachten alles toegeschreeuwd wat in mijn donkere hart zo’n pijn deed. Maar inmiddels voel ik dat niet meer.
Terugkijkend voel ik vooral de pijn voor hun. Voor de gemiste kans die zij in hun leven voorbij lieten gaan. Om van waarde te zijn voor iemand die het heel, heel hard nodig had. Om met een simpele begroeting het verschil te maken. Om hun woorden om te zetten in daden, dwars tegen alle angst en huivering die ze van binnen voelden in. Ik voel de pijn voor hun, maar steeds minder voor mezelf. Ik zie de zonnige kant van het leven weer. Ik weet mij geliefd door familie en vrienden en wildvreemden die vrienden werden dwars door de immense pijn van het verliezen van mijn kind heen. Terugkijkend voel ik vooral dankbaarheid, blijdschap en diepe liefde, maar ik kan niet ontkennen dat ook die andere kant er geweest is. Ik hoop dat diegene er straks voor een ander wel kunnen zijn. Dat ze stilstaan en nadenken als ze weer zoiets mee moeten maken en denken: zoals ik dat toen bij Everline gedaan heb, zo nooit meer.

Een gedachte over “Berusting in liefde”

  1. Oh lieve Eef wat heb je dit weer prachtig verwoord.
    En één ding wil ik nog kwijt, nooit ben je een onmogelijk mens geweest. Je was een rouwende moeder, en ik kan alleen maar trots zijn hoe je je daar doorheen hebt geslagen en nog elke dag doet.
    Jouw blogs heb ik hierin ook altijd als heel steunend ervaren, om zo op een bepaalde manier iets meer inzicht te krijgen in wat je doormaakt.

    Samen dragen we, voor altijd!!
    Floris zal altijd in ons hart zijn en blijven.

    Veel liefs💙

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s