Zwijgende woorden

Lieve Floris,

Al een tijdje heeft mama niet zoveel woorden meer.
Niet zoveel woorden meer voor het intense missen dat iedere dag voelbaar is.
Vanavond zit ik alleen op de bank en ik schrijf.
Ik schrijf en ik schrijf en ik blijf maar schrijven.
De tranen rollen bijna vertrouwd over mijn gezicht terwijl ik schrijf.
Ineens overweldigd me weer zó wat al ruim drie jaar ons leven is.

Vanmiddag zijn papa, mama en David naar een waterplas gefietst.
Het was een ‘zomaar even’ middag activiteit op een mooie, stralende dag.
We zaten aan het water met onze voeten in het zand. David speelde met zijn
groene trekker en meneer ‘bramam’ [vrij vertaald; brandweerman].

Vanmiddag vertelde ik papa hoe gelukkig ik me ondanks alles voel.
Hoe dankbaar ik ben voor het team dat wij zijn,
voor het leven dat wij samen mogen hebben.
Papa vond het niet raar dat ik dat zei, want hij weet als geen ander hoe ik dat bedoel.
Hij glimlachte naar me en zei terug dat hij nog altijd trots is als hij naar me kijkt.
Daar aan die plas voelde ik liefde in zijn puurste, warmste zijn.
Niet ondanks maar misschien juist doordat het verweven is met dat verwoestende rouwen om jou.

Vanmiddag voelde ik enerzijds de impact van dat verlies op ons leven,
maar anderzijds ook juist niet.
Daar aan die plas zag ik hoe ‘leeg’ ons leven eigenlijk is geworden.
Hoe wij niet meer op een golflengte komen met vrienden van onze eigen leeftijd.
Hoe weinig er daar überhaupt van over zijn gebleven.
Hoe ons hart niet langer vol is van grootse dromen maar leeg van stil en kwetsbaar verlangen.
Daar aan die plas zag ik alles wat wij met jouw dood verloren zijn.
Ons kind. Maar ook onze onbezonnenheid en de heerlijke naïviteit waarmee we onze leeftijdsgenoten door het leven zien razen. Jagend achter dromen die ze eenmaal bereikt morgen weer vergeten zijn.
Met jouw dood verloren we de onschuld van het leven.
Het durven vertrouwen op. Verloren we de hoop en de belofte.

Anderzijds zag ik vanmiddag hoe weinig impact het verlies eigenlijk heeft gehad.
Nog steeds staat onze liefde als een huis.
Nog steeds zijn wij samen een.
Nog steeds is jouw papa wie hij altijd is geweest; sterk, nuchter en zó vol van liefde.
Nog steeds ben ik wie ik altijd geweest ben.
De rouw heeft ons doen wankelen, heeft mij bijna kopje onder doen gaan.
Maar kijkend naar de vrouw die nu op de bank zit zie ik dat ik ten diepste nog dezelfde ben.

Vanmiddag aan die waterplas vroeg ik met een uitdagende glimlach op mijn gezicht wat papa nou het aller-allerfijnste aan ons huwelijk vond. Hij lachte even en zei toen zonder enige twijfel;
“Jij bent nog steeds het aller, allerleukste.”
De rouw en het verlies hebben daar niets aan veranderd. Sterker nog, ze hebben die liefde verankerd in een diepe verbondenheid die wij met niemand anders kunnen voelen.

Ik kijk uit over het water, zie het kalme meertje kabbelen.
Ik kijk naar David en zijn groene trekker.
Ik kijk naar jullie papa en zijn vertrouwde blauwe ogen waar ik nog elke dag in verdrink.
Ik kijk en zwijg en weer heb ik geen woorden.
Ik spreek ze niet uit, maar ik voel ze wel.

 

Dankbaar tot in mijn tenen.
Voor de mama die ik voor jou en David, en straks voor jullie broertje mag zijn.
Voor de vrouw die ik voor papa mag zijn.
Voor het mens in mij dat staat als een huis.

 

 

2 gedachten over “Zwijgende woorden”

  1. Wat mooi hoe jij je gevoelens kunt omschrijven Everline. Voor deze week 5 augustus de geboortedag van Floris heel veel sterkte toegewenst.

    Lieve groet voor jullie.

    Marja en Rob vd Linde

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s