Het ritme van mijn rouw

Lieve Floris,
De laatste tijd is mama erg veel met jou bezig. Al meer dan eens heb ik op het punt gestaan het schrijven weer op te pakken en de gedachten en gevoelens die door mijn hoofd en hart razen woorden te geven. Maar iets houdt me tegen. Een diepe angst om weer terug te vallen in een donkere depressie. Wat als ik toegeef aan dat gevoel dat me de laatste weken weer meer dan dagelijks bekruipt? Wat als ik mijn tranen laat stromen en uitschreeuw wat ik het liefste roepen wil: IK MIS JE ZO! Wat als ik toegeef aan mijn verdriet dat weer zo hevig opkomt in mijn ziel. Zal ik dan nog in staat zijn om voor jouw broertjes te zorgen? Zal ik voor David en Joas nog de vrolijke en betrokken mama kunnen zijn die ik de afgelopen tijd geweest ben? Het maakt me bang en onzeker. En tegelijkertijd weet ik dat mijn gevoel wegstoppen ook een averechts effect heeft. Ik kan niet weglopen voor de pijn diep van binnen. Ik kan het alleen maar accepteren en over me heen laten komen. Inmiddels weet ik dat al dat gevoel er juist mag zijn, maar het is ongelofelijk moeilijk om mij steeds weer te laten bepalen bij het ritme van mijn rouw. Mijn rouw die nooit meer zal verdwijnen.

De laatste weken voel ik me vaak bang en onzeker. Omdat er opnieuw een jongetje in ons leven is dat klein en kwetsbaar in mijn armen ligt. Dat mij nog in alles nodig heeft en compleet afhankelijk is van de keuzes die ik maak. Ben ik in staat om het goede te doen voor hem? Het is een thema dat meer dan eens terug is gekomen in mijn therapie. Want in mij heerst de overtuiging dat ik als moeder vanuit een oerinstinct zou moeten weten wat mijn kinderen nodig hebben. Dat voelt nog steeds zo. Maar overduidelijk wist ik niet wat jij nodig had toen je ziek werd. Ik kon je niet helpen en beschermen, ondanks dat ik je dat meer dan eens beloofd had als je rustig en tevreden in mijn armen lag. Ik kon alleen maar machteloos toekijken hoe anderen dat probeerden, maar faalden. Ik wist toen niet wat jij nodig had, en nu weet ik nog steeds niet wat jouw broertje nodig heeft. Het is er niet als vanzelfsprekend. Ik moet hem leren kennen en ik moet hard werken om hem steeds te kunnen geven wat hij nodig heeft. Dat maakt me onzeker en bang. Bang dat ik weer zo iets groots zal missen als jouw ziekte.
Ik ben bang en onzeker omdat opnieuw dat grote aftellen begonnen is. Aftellen tot we dat kritieke punt van 5,5 maand voorbij zijn. Daarna kan pas vertrouwen groeien. Daarna durf ik pas heel voorzichtig het gevoel los te laten dat ik ook jouw broertje zal verliezen.
Ik weet dat het niet gek is dat ik dit voel. Ik weet dat het voor een vader of moeder die een kind verloren is nou eenmaal bij het leven hoort na de dood. Maar toch raakt het me meer dan ik gedacht had dat ik weer overspoelt wordt door dit gevoel. De verbittering komt weer bovendrijven als ik denk aan wat wij moeten doormaken. Altijd. Elke dag. Als ik denk aan hoe voor ons nooit meer iets normaal kan zijn. En hoe dat voor anderen wel zo is. Ik voel een diepe, lelijke jaloezie. Ik wil ook een compleet gezin zijn. Ik wil ook mijn kinderen kunnen zien opgroeien. Ik wil ook…… Maar voor mij ziet het leven er anders uit. En dus wil ik misschien niet, maar moet ik toch dat gevoel toelaten en mijn angst, verdriet en onzekerheid er laten zijn.
Dus had ik wél mijn laptop moeten pakken en een blog moeten schrijven toen van de week een onbekende mijn ziel zo diep raakte. Hij kwam aan de deur met een collectebus, en terwijl ik gehaast op zoek ging naar mijn portomonnee begon hij een onschuldig kletspraatje. Hoe oud Joas inmiddels was, en of David, die bij mij aan de deur stond, een lieve grote broer was. Hij vroeg hoeveel kinderen ik had en ik antwoordde “drie” terwijl ik het geld in de collectebus gooide. Opeens vroeg hij: “En is dat inclusief of exclusief het kind dat het niet gered heeft?” Ik stond met mijn mond vol tanden en eerlijk gezegd nu nog steeds. Hoezo is dat een vraag? Waarom zou ik mijn dode kind niet meerekenen als mij gevraagd wordt hoeveel kinderen ik heb? Natuurlijk zeg ik 3, want Floris is net zo goed in mijn buik groot geworden. En in mijn armen is hij geboren én gestorven.
Het maakt me boos dat ik keer op keer geconfronteerd blijf worden met zulke vragen. Hoe oprecht of goed bedoeld ze ook zullen zijn. Vandaag trek ik het even niet om daar een fatsoenlijk antwoord op te moeten geven, beleefd te antwoorden dat mijn oudste zoon er voor altijd bij hoort en de deur dan net iets te hard dicht te slaan.
Dit soort momenten raken me de laatste weken weer veel meer dan in het afgelopen jaar. Maar gelukkig staan daar ook de mooie momenten tegenover. Zoals eergisteren, toen opa en oma bij ons waren en cadeautjes meebrachten voor de kleinkinderen. We hadden een fijne middag en David pakte vrolijk de cadeautjes uit. Op het grootste pakje stond de naam van Floris. Wat raakt het me dat dit voor opa en oma zo vanzelfsprekend was. Natuurlijk kreeg Floris ook iets. Want hij hoort er voor altijd bij! Een mooie, kleurrijke windmolen staat nu op zijn grafje te draaien in de wind. Het zijn dit soort momenten die de stomme acties van collectanten weer meer dan goedmaken. Dit, en de liefde van jouw twee kleine broertjes die ik elke dag mag voelen. David is een echte knuffelkont en stelt regelmatig dat hij “alleen van mama’s kusjes houdt”. Soms denk ik dat hij onbewust extra lief is om zo het gemis van Floris te proberen compenseren. Joas is een tevreden baby die troost vindt in de armen van zijn mama. Ik stroom over van liefde als ik naar zijn gezichtje kijk. Zijn gezichtje dat zo ongelofelijk veel op dat van Floris lijkt.
In het dagelijkse leven in rouw vind ik troost in de liefde van de mensen die dichtbij me staan. Liefde voor mij én voor mijn lieve, lieve, Floris!

2 gedachten over “Het ritme van mijn rouw”

  1. Lieve Eef ik ben zo blij dat je dit schrijft en weer deelt. Je beschrijft het zelf ook al zo goed, niet wegstoppen!
    Floris is altijd in ons hart en zal er altijd bijhoren. Prachtig van opa en oma om zo Floris erbij te betrekken.

    Een hele dikke knuffel. En samen dragen we, voor altijd! 💙💙💙

    Like

Laat een reactie achter op Wijna Kempers Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s