Zonder jou

lieve Floris,

Deze week zijn wij op vakantie met opa en oma en jouw lieve ooms en tantes. Met de neefjes en het nichtje die jij nooit hebt mogen ontmoeten. We genieten met volle teugen met elkaar. Van de speeltuin voor de deur van ons vakantiehuisje wordt de hele dag dankbaar gebruik gemaakt. David racet de hele dag van oma naar opa naar oom of tante om overal een portie aandacht te snoepen. Gisteravond viel hij uitgeput in slaap na een hele dag spelen. Joas gaat van schoot naar schoot en lacht zich suf om alle mooie dingen die hij ziet. Verwondert kijkt hij naar alles om zich heen. Hij geniet overduidelijk van alle aandacht aan zijn adres.

Een beetje later dan gepland zijn we afgelopen dinsdag in alle haast vertrokken, nadat we een negatieve corona testuitslag van Joas binnen hadden. Binnen 20 minuten zaten we met David en Joas in een volgepakte auto. Mama was als een wervelstorm door het huis gerend en had alles wat ze tegenkwam en mee wilde nemen in een tas gekwakt. Papa propte de spullen in de auto en daar gingen we dan. We zijn overhaast vertrokken en dat betekent dat Joas nu kniekousen draagt omdat zijn eigen sokjes niet mee zijn gekomen. Dat betekent dat papa vandaag de dag in zijn pyjamabroek moet doorbrengen omdat we te weinig broeken voor hem bij zich hebben. En het betekent ook dat we de mooie foto van jou, die we zo graag mee hadden willen nemen, thuis hebben laten staan. Je bent er niet bij. Dat gemis doordrenkt alle fijne momenten met verdriet. Over al het plezier en de mooie herinneringen die we maken hangt een sluier van rouw. Altijd. Opa en oma gaan op de foto met alle kleinkinderen. Met alle kleinkinderen behalve met jou. We zien hoe trots ze zijn en hoe ze genieten van die kleintjes om zich heen. Maar we zien ook de pijn in hun ogen van dat ene jongetje dat hier niet meer is. We zien je neefje spelen, zich optrekken aan een stoel en een paar stappen zetten. “Hij krijgt een heel eigen gezichtje” zegt je lieve tante. Als kleine baby leek hij als twee druppels water op jou. Maar de gelijkenis verdwijnt langzaam nu je neefje groter groeit. We zien je tante trots naar haar zoon kijken, maar we zien ook haar verdriet. Zo ben jij in alles met ons verweven. Met ons als familie. Jij hoorde hier te zijn en mee te spelen. Je bent hier niet, maar in ons gezamenlijk verdriet ben je er altijd bij. Gelukkig hebben geen foto van jouw mooie koppie nodig om je te herinneren. Gelukkig ben je hier, niet alleen in het hart van papa en mama, maar van al die lieve familieleden om ons heen.

Op dit soort momenten missen we jou intens. Omdat het ons confronteert met hoe het voor ons nooit meer compleet zal zijn. Maar we voelen ons dankbaar gedragen door opa, oma, ooms en tantes die jou net zo goed missen.

Tot de maan en weer terug, lieve Floris.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s