Een dag om te vieren

Lieve Floris,

Als ik op de bank zit en uit het raam kijk zie ik hem staan.
Het appelboompje dat we kregen om jouw komst te vieren.
Vijf jaar geleden was het nog een dun, iel sprietje.
Het groeide en groeide, iedere maand een stukje groter.
Net als jij.
Jouw boom is in vijf jaar tijd inmiddels uitgegroeid tot een mooie,
sterke boom. Er groeien appels aan en de stam is dikker en stevig.
Jouw boompje groeide groter en groter.
Jij groeide niet. In plaats van vijf jaar werd jij slechts vijf maanden.

Vanmorgen staarde ik uit het raam en keek ik naar het boompje.
Een stille getuige van het korte leventje dat jij hebt geleefd.
Maar ook een getuige van wat niet meer is.
Jij was hier, lieve Floris, maar je bent er niet meer en alles en iedereen
is jou ontgroeit. Je broertjes die na jou geboren werden, maar inmiddels
ouder zijn dan jij ooit mocht worden. Je nichtjes die ‘nog maar 2 zijn’, maar
jou allang voorbij gegroeid. Alles en iedereen groeit verder, maar lieve Floris
staat voor altijd stil. Jij blijft klein, ongeacht het feit dat je onze oudste zoon bent.
Het eerste kleinkind en de allergrootste neef. En lieve, lieve Floris… wat doet dat pijn.
Wat doet het pijn om vandaag geen slingers op te hangen, geen stuiterende jongen
naast ons bed te vinden bij het krieken van de dag. Wat doet het pijn dat we vandaag
geen taart hadden, geen cadeautjes en geen ballonnen. De pijn die we daar van voelen wordt niet minder. Niet na een jaar of twee, niet na een jaar of vijf. Het blijft diezelfde tomeloze diepte. Die diepte die mij vanmorgen weer net zo hard als net na jouw sterven toeriep dat ik dit écht niet kon.
Alles in mijn moederhart schrééuwt dat ik niet kan leven zonder mijn kind. Maar ik moet. En ik doe het, al jaren, jarenlang.

Er is 1 ding dat wij vandaag wel hadden; een kinderfeestje ter ere van jou. Vandaag gingen we samen met jouw ooms en tantes, jouw neefje en nichtjes en je opa’s en oma’s naar de kinderboerderij. De kinderen speelden naar hartenlust in de zandbak, bij het grote waterrad en met de waterbaan op het gras. De kinderen renden, klommen en gilden het uit van plezier. Ze aaiden cavia’s en liepen achter kippen aan. Ze aten poffertjes en dronken appelsap. Aan het einde van de middag zaten ze allemaal van top tot teen onder de modder. Het was een goed feestje, lieve Floris. Het was jou feestje. Wat had ik graag gezien dat jij daar bij was. Je was er niet. Maar ergens was je er toch. Want in de harten van ons allemaal leef je voort.

Vandaag was een feest met een gouden én een gitzwart randje. Zo zal het voor altijd zijn.
Gefeliciteerd met je vijfde verjaardag, lieve Floris. We houden van jou tot de maan en weer terug…

3 gedachten over “Een dag om te vieren”

    1. Wat mooi beschreven. Een confronterende dag weer 😔 zó graag hadden we hem zien opgroeien. Gelukkig is hij nu op de mooiste plek en leeft hij in jullie/onze harten voort.

      Like

  1. Ach, wat blijft het toch dubbel allemaal en wat omschrijf je het weer indringend. Zo krijgen we steeds een klein inkijkje in jullie leven. Sterkte voor de moeilijke momenten en blijheid gewenst bij de mooie momenten.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s