Met open armen

Lieve Floris,
Vandaag was een bijzondere dag. Vanmorgen stonden papa en mama weer eens voor in de kerk. Op die plek waar we al vaker gestaan hebben. Toen we trouwden en ja zeiden tegen een leven lang samen. Toen jij gedoopt werd en ook toen jij stierf. De dag dat jij begraven werd was de laatste keer dat wij daar voor in de kerk stonden. Een verdrietige dag. We stonden daar en wisten dat we jou moesten loslaten. Dat die dag écht de allerlaatste dag was dat we jou nog een beetje bij ons hadden.
Sinds die dag zijn papa en mama nauwelijks weer in de kerk geweest. De kerk was een pijnlijke plek geworden. Een getuige van het vertrouwen dat wij hadden, maar dat zo werd beschaamd. Een open wond die telkens als we er weer waren schreeuwend pijn deed. Door het verdriet om de God waar wij op bouwden en die ons mooie, mooie mannetje tot zich had genomen. Door het verdriet om de mensen die we daar verloren zijn. Verloren in de rouw. De spaarzame momenten dat ik na jouw dood wel in de kerk zat herinnerden mij aan de mensen op wie ik dacht te kunnen bouwen, maar die het lieten afweten. Aan de God op wie ik dacht te kunnen bouwen, maar die ik in niets om mij heen voelde.
Vandaag is het vier-en-een-half jaar later. En in die ruim vier jaar is er veel gebeurd. Papa en ik, we zijn heel hard weggerend van God en van de kerk. In al onze boosheid en al onze pijn zeiden we: “Als u er toen niet was, dan hoeft u er nooit, nooit meer te zijn!” We renden weg, stiekem wetend dat Hij ons niet los zou laten. Dat we terug konden en mochten komen op een tijd die voor ons paste. In de afgelopen jaren is er veel gebeurd. We renden weg en kropen weer terug. We schreeuwden dat we Hem niet meer wilden kennen en fluisterden of Hij ons alsjeblieft nabij wilde zijn. We waren boos, kwaad. Woedend. We waren breekbaar en kwetsbaar en oh, zo klein. Wat we nodig hadden was dat we gedragen werden. Dat er iemand was die zei; kom maar bij mij.
Het mooie van God is dat hij dat door mensen doet. Door de lieve vriendin die nooit, nooit opgaf. Die dwars door depressie, woede en angst heen bleef vasthouden. Bleef zeggen dat zij er was én dat Hij er was. Het mooie van God is dat hij dat door mensen doet. Door degene die wél opstonden en zeiden: wij helpen. Door op te passen op David, door wandelingen met ons te maken. Door altijd trouw en op de juiste momenten een kaartje te sturen, even te laten weten dat ze aan ons dachten. Door een menselijk schild te zijn. Tegen alles wat zo’n pijn deed en alles dat zo hard binnenkwam. Met dat schild durfden wij weer ter strijde te trekken. Het gevecht met onze boosheid, ons verdriet en onze teleurstelling in God aan te gaan.
Vandaag was een feestdag, lieve Floris. Vandaag stonden papa en mama weer vooraan in de kerk. Samen met David en samen met Joas. We zeiden ja tegen God in ons leven. Tegen God als zorgende Vader, ook voor jouw kleine broertjes. De dominee vroeg ons om ‘niet uit gewoonte of voor de vorm’ te antwoorden op de doopvragen. Wij kunnen wel stellen dat we zeker niet uit gewoonte voor in die kerk stonden. Wat een strijd is het geweest. Wat een gevecht. We zijn dwars door de diepte gegaan om te staan waar we vandaag staan. Vandaag mochten wij thuiskomen en mochten wij je kleine broertjes welkom heten in Gods huis. Vandaag was een feestdag, lieve Floris, en jij was erbij. Omdat je naam genoemd werd. Omdat je in onze harten leeft.
Vanavond bracht ik David naar bed en vroeg ik wat hij van de dag vond. Hij gooide zijn beide handen in de lucht en riep: “ik ben gedoopt!”. Die vreugde wens ik hem alle dagen van zijn leven toe. Die vreugde voel ik ook. Weer.
Ik ben weer thuis, en ik ben altijd welkom geweest.

Kom, als je honger hebt of dorst.
Hier kun je eten, deel met ons.
Kom met je tranen en je pijn.
Hier is het goed, hier mag je zijn.

Met open armen word je ontvangen.

Kom, als je moe bent van je vlucht.
Hier ben je veilig, hier is rust.
Kom, met je wanhoop en verdriet.
Hier mag je weer een toekomst zien.
Met open armen word je ontvangen.

Welkom in Gods huis.
Welkom in Gods huis.
Welkom in Gods huis.
Welkom, welkom thuis.


4 gedachten over “Met open armen”

  1. Hartelijk gefeliciteerd met de doop van David en Joas. Gods zegen toegewenst bij de opvoeding.

    Wat was het een mooie dienst met prachtige liederen waarin de pijn en het verdriet maar ook de vreugde en dankbaarheid te horen was. Ook werd jullie Floris hierbij niet vergeten.

    Lieve groet Rob en Marja

    Like

  2. Wat een waardevolle boodschap zet je hier neer. Wat een mooie woorden over de weg die jullie hebben afgelegd (en nog afleggen) en dat je weer thuis gekomem bent. Hij heeft jullie inderdaad NOOIT losgelaten en zal er altijd zijn 💖

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s