Dromen – aan Floris de eer – deel 3

Lieve Floris, 
Met jouw dood werd voor papa en mama pijnlijk duidelijk dat dromen uit elkaar kunnen spatten. Dat het toekomstbeeld dat je jezelf vormt aan het begin van je leven, aan het begin van je huwelijk of op het moment dat je je pasgeboren hummeltje voor het eerst in de armen houdt niet altijd de realiteit zal zijn. 
Via de harde weg moesten wij leren dat dromen onbereikbaar werden. 
De droom om jou te zien opgroeien vervloog met je dood. De harde realiteit dat wij nooit zullen weten komt nog dagelijks bij ons binnen. Al meer dan eens schreef mama daar een blog over. Nooit zullen wij weten wat je later geworden was. Nooit zullen wij zelfs weten welke kleur jouw haren zouden zijn. Nooit zullen wij weten. Nooit zullen wij met jou beleven hoe je een vrijgevochten kleuter werd, hoe je een opstandige puber werd en een gebalanceerde volwassen jonge man. Nooit zullen wij je zien trouwen, afstuderen of vader zien worden. Nooit. Met jouw dood is ons zo ongelofelijk veel afgenomen. Met jouw dood zijn onze dromen voor de toekomst uiteengespat. Lange tijd durfden wij hiervoor geen nieuwe dromen in de plaats te zetten. Lange tijd durfden wij geen uitspraken meer te doen over hoe ons leven er idealiter uit zou gaan zien. Verder kijken dan volgende week of hooguit volgende maand durfden papa en mama niet. Meer dan eens riep ik mezelf tot de orde. Niet doen. Niet dromen. Niet verder kijken dan vandaag… 
Inmiddels zijn er, onwerkelijk maar waar, heel wat jaren voorbijgegaan sinds jij hier niet meer bent. Via veel verschillende wegen hebben papa en ik geleerd om het leven weer voorzichtig te omarmen. Je kleine broertjes hebben hier een gigantisch aandeel in gehad. Die twee blije jongetjes die iedere ochtend met fris enthousiasme aan de dag beginnen met een onbezorgd en onbevangen “ik ben benieuwd wat deze dag me brengt” heeft ons geleerd om ook weer beetje bij beetje zo in het leven te staan. Ik bén ook benieuwd wat iedere dag me brengt, maar daarnaast ben ik er sinds jouw dood ook ongelofelijk bang voor. De geboorte van jouw broertjes en de maanden en jaren die sindsdien verstreken zijn hebben ook hun eigen aandeel gehad in het opnieuw leren vertrouwen op het leven. Want: ze zijn er nog. Ze werden ouder dan 5,5 maand. Niet alle baby’s gaan dood voor ze goed en wel de kans hebben gekregen om te leven. Stukje bij beetje kregen wij in het leven, met een beetje hulp van de juiste therapie, weer vertrouwen. 


En dat betekent dat papa en mama weer durven dromen.
We creëren nieuwe dromen vanuit wensen waarvan we eerst niet wisten dat ze bestonden.
Maar we borduren ook verder op de langgekoesterde dromen die er stiekem altijd zijn geweest. 
Eén van die langgekoesterde dromen gaat terug naar mijn eigen kindertijd. Steevast gaf ik als meisje vanaf een jaar of 6 op de vraag “wat wil je later worden?” het antwoord: moeder. Er was niets dat ik liever wenste, al stonden rechercheur en zendelinge worden ook zeer hoog op mijn prioriteitenlijstje. De laatste twee zijn er nooit van gekomen, maar moeder ben ik. Jij maakte mij voor het eerst moeder en liet mij voelen hoe sterk deze droom ook klopte bij mijn realiteit. In alles voelde (en voel) ik dat moeder zijn mijn roeping is. Het maakte me blij om voor jou te zorgen, het maakt me blij om voor David en Joas te zorgen. Ik geniet van iedere kleine stap in hun ontwikkeling, ik geniet van de kleine momenten samen. Het moederschap valt mij niet zwaar, het geeft me energie en voldoening. Het moederschap heeft mij er weer bovenop geholpen. Heeft mijn richting in het leven bepaald en mijn zin om door te gaan met dit leven naar boven gehaald. David en Joas zijn de reden dat ik weer straal. Dat ik weer geniet van dingen en dat ik niet meer als een berg tegen de rest van mijn leven op zie. David en Joas helpen mij verder te groeien in het moederschap dat bij jou ontstaan is. 

Als vervolgvraag op de “wat wil je later worden?” vraag kwam vaak het “oh, en hoeveel kinderen zou je dan willen?”. Ook daarop was en is mijn antwoord altijd consistent geweest. Vier. Al van kleins af aan droomde ik van een groot gezin met vier kinderen om voor te zorgen. Toen jij stierf zag ik die droom van mij worden weggerukt. Al was het maar omdat ik niet meer durfde te denken dat ik ooit vier van die kleine, kwetsbare kindjes op de wereld kon zetten. 

Vandaag mag ik delen dat dromen uitkomen. 
Ook als het leven je raakt en alles waar je op bouwde met de grond gelijk gemaakt is. 
Vandaag mag ik uitschreeuwen dat dromen uitkomen! 
Floris wordt wéér grote broer. 
Wij worden papa en mama van vier prachtige kinderen. 
Drie om voor te zorgen en één om voor altijd te koesteren. 
Wat zijn we blij dit nieuws met de wereld te delen, en het kan er maar 1 zijn die dat voor ons doet.
Jij bent degene bij wie ons ouderschap begon, jij maakte ons vader en moeder van een prachtige zoon en baande de weg voor jouw broertjes en de baby die nu in mama’s buik groeit.

Floris, David en Joas worden grote broers.
In ons gezin wordt die langgekoesterde droom werkelijkheid.
Dromen kúnnen uitkomen, ook wanneer het leven bruut probeert om ze tegen te houden.
Tot de maan en weer helemaal terug, lieve grote broer.

2 gedachten over “Dromen – aan Floris de eer – deel 3”

  1. gefeliciteerd, ik volg je sinds het overlijden van onze zoon Tom, en ik zie zoveel paralellen in jullie gevoelens, dank daarvoor!
    Tevens wens ik je een mooie en fijne zwangerschap toe!
    liefs,
    leo

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s