Everline

Wie ben ik? Ik weet het niet.

Ik weet wel wie ik was. Vóór 22 januari 2017.

Toen was ik een liefhebbende vrouw en moeder. Meestal vrolijk, gedreven, evenwichtig en kalm. Ik wist wat ik wilde en waar ik voor stond in het leven. Mijn zaakjes keurig op orde; een lieve man, een mooi huis, twee konijntjes in de tuin, moestuintje, fijne baan, leuke vrienden en een prachtige zoon.

De komst van Floris had wel wat teweeg gebracht in ons leven. Andere ouders zullen dat wellicht herkennen. Jarenlang had ik gedroomd van het moederschap. 9 maanden voor de geboorte van Floris werd die droom ineens tastbaar. Een klein mensje, geboren uit de liefde tussen ons twee, groeide veilig in mijn buik. Ik voelde me rijk, en had totaal geen last van zwangerschapskwaaltjes. Zie je wel dacht ik, wat zijn we toch gezegend.

Met 18 weken zwangerschap was de kinderkamer al af. Bijna iedere dag ging ik er even kijken, zeker toen de zwangerschap vorderde en er een flinke buik zichtbaar werd. In de schommelstoel op zijn kamertje droomde ik van later. Hoe ik hem daar zou voeden, hoe hij prinsheerlijk in slaap zou vallen in zijn eigen bedje, met zijn lakentje vol auto’s. Hoe ik hem zijn schattige kleertjes aan zou trekken op de commode.

Mijn man droomde net zo hard met mij mee. Wat keek hij uit naar de komst van ons kindje. Rondom de 20 weken echo ontstond er wat spanning bij hem. Hij zou van zijn kindje houden, dat stond uiteraard vast. Maar wat zou het mooi zijn als zijn eerstgeboren kind een zoon zou zijn. Toen de echoscopiste het verlossende woord sprak vloog hij haar nog net niet om de hals. Het werd een zoon!

Manlief fantaseerde over samen slenteren door het bos, de kleine man leren fietsen, samen klussen en de wereld verkennen. Hoe dichterbij de uitgerekende datum hoe concreter de dromen werden. Waar hij het meest naar uit keek? Zijn kleine mannetje voor de eerste keer in bad doen. Dat leek hem zo prachtig…

5 Augustus was ik uitgerekend. In de week daarvoor bleven wij zelf heel rustig. Terwijl er om ons heen wat mensen zenuwachtig begonnen te worden. “Het kan net zo goed nog twee weken duren” zei ik kalm. Maar op 4 augustus begon er iets te rommelen. Ik had die dag een controle bij de verloskundige. Zij hoorde mijn klachten aan en zei dat het niets hoefde te betekenen en dat ik me niet druk moest maken. Achteraf vertelde ze dat ze direct na mijn vertrek de dienstdoende verloskundige van die dag gebeld heeft dat er een bevalling aan zat te komen. En die bevalling kwam inderdaad…

Na een hectische en moeizame 16 uur bevallen werd ik om kwart voor 7 ’s morgens naar de operatiekamer gereden. Het werd een keizersnede. Mijn man rende achter me aan terwijl hij ondertussen het operatiepak aan probeerde te krijgen. Haarnetje op, mondkapje om en ons fototoestel stevig in de hand. Een klein half uur later was het fotomoment daar…

Om 07:15 uur op 5 augustus 2016 werd Floris Levi Jan geboren.

Vanaf dat moment is niets belangrijker dan dat kleine bundeltje geluk. Ons leven stond in het teken van Floris. We zorgden voor hem met alle liefde die we in ons hadden, in het begin was dat met vallen en opstaan. Want hoeveel boeken wij ook gelezen hadden en hoeveel cursussen en open dagen we hadden bezocht,  niets had ons kunnen voorbereiden op de komst van ons kindje. Het overweldigde ons. Langzaam maar zeker groeiden wij in ons ouderschap. En we hadden duidelijk voor ogen wat voor papa en mama wij wilden zijn. Geen babyverzorgingsproducten met gekke toevoegingen, geen wegwerpluiers om zijn billetjes, niet te veel prikkels, veel samen naar buiten. We deden ons best om hem dat allemaal te geven, maar bovenal gaven we hem al onze liefde. Ik ben er van overtuigd dat Floris dat voelde. Soms deden we wel eens iets niet goed, of mopperden we op hem als hij wéér om 5 uur ’s ochtends klaarwakker in zijn bedje lag te brabbelen, maar we hielden van hem met heel ons hart.

Dit was het perfecte plaatje. Zo hadden we het ons voorgesteld samen. En toen, in nog geen 24 uur, was alles in eens helemaal anders.

Zondagavond 22 januari kwamen wij met een lege maxicosi thuis. Ik ben naar boven gelopen om te douchen, maar in zijn vertrouwde kamertje ben ik huilend op de grond gezakt. Ik ben er van overtuigd dat ik daar, op dat moment, mezelf verloren ben.

Op deze blog wil ik je meenemen op onze reis door rouw. Wil ik met je delen hoe ik temidden van de chaos weer voorzichtig op zoek ga naar mezelf. Naar wie ik was, of misschien naar wie ik nu ben geworden.

Everline