Floris’ leven

Deze blog zou geen recht doen aan Floris als ik niet ook zou delen wat een prachtig mannetje hij was. Omdat zijn ziek-zijn niet is wat bij ons het meeste blijft hangen. Wij hadden een prachtig kindje, dat leerde en ontdekte en speelde en lachte. Wij hadden een jongetje dat groeide als kool, dat meer van hazenslaapjes hield dan van urenlang doortukken, dat iedere dag ons hart liet smelten van liefde.

Floris had vanaf dag 1 een eigen willetje. Slapen deed hij alleen bij papa op zijn buik, en als we hem dan stiekem na een kwartiertje in zijn bedje wilden leggen, dan had hij heus wel door wat er gebeurde en zette hij het weer op een brullen. Na een paar weken ontdekten wij de draagdoek. Wat een uitkomst! Floris sliep de hele dag heerlijk bij papa in de doek (want mama mocht en kon nog geen draagdoeken om na de operatie) en papa had zijn handen vrij om ook eens wat anders te doen.

Toen Floris wat ouder werd begon hij de wereld te ontdekken. Waar hij de box in het begin maar niks vond, vond hij het na een maand of 2 geweldig om er in te spelen! Het allerleukste volgens Floris? Een speeltje op je gezicht leggen en dan vervolgens met iets anders gaan spelen… 🙂  In de box maakte Floris ook zijn mooiste geluidjes. Helemaal in zijn eigen wereldje lag hij tegen Nijntje te “kletsen” en vertelde hij Dikkie Dik op zijn manier hele verhalen. Wat konden wij daar van genieten! Ik denk nog vaak terug aan hoe ik in de keuken stond om het eten voor te bereiden terwijl ik mijn zoon tevreden hoorde brabbelen. Wat een geluk!

Dankzij al zijn opa’s, oma’s en ooms en tantes had Floris een hele hoop speelgoed. Wij probeerden af en toe eens wat af te wisselen, en legde dan wat nieuws in de box. Maar Floris had maar één favoriet. En als die er niet was, dan was het in de box ook veel minder leuk! Van zijn tante had Floris een speelgoed leeuw gekregen. Eentje met een gekleurde tuinbroek aan en vrolijke stippen op zijn manen. Leeuwtje maakte van allerlei geluidjes en liet zich graag door de box heen en weer gooien in Floris’ handjes. Wat heeft hij toch een pret gehad met zijn leeuwtje!

Ook in de schommelstoel had Floris dikke pret. Meestal zat hij er in als papa en mama aan het eten waren. Dan stond hij naast ons bij de tafel en hield hij nauwlettend in de gaten wat wij allemaal deden. Iedere hap die we namen werd gevolgd, en van zijn vrolijk commentaar voorzien: “aaaah” en “ooooh” riep hij dan om het hardst. Wanneer Floris in zijn schommelstoeltje zat, had hij ook de mogelijkheid om zijn lieve papa eens goed te bestuderen. Vol verwachting keek hij naar hem. Wat zal papa gaan doen? En als zijn vader een geluidje maakte dat ook al in Floris’ zijn repertoire voorkwam dan deed hij het vol enthousiasme na. Op één avond, toen papa met opa en oma aan tafel zat, toeterde papa een leuk geluidje naar Floris. Floris keek, keek nog eens, bewoog wat met zijn mond en ‘prrrrrrt’ daar deed hij het zo na! Wat waren wij trots op hem!

Op een zondagmiddag, toen Floris 5 maanden oud was, zat ik met hem op de bank. Ik had Floris neergelegd en probeerde hem een beetje uit te dagen om om te rollen, want daar was hij al een paar weken druk mee aan het oefenen. Keer op keer gingen zijn beentjes in de lucht en draaide hij op zijn zij. Maar verder kwam hij niet, want hij snapte nog niet hoe hij dat nou moest doen. Een aantal keer rolde Floris van zijn rug naar zijn zij, gilde het uit van blijdschap en draaide dan weer terug. Ik bedacht me dat het leuk was voor later om een filmpje te maken van zijn voorzichtige pogingen tot omrollen en zette mijn telefoon tegen een kussen op de bank. Ik was nog net op tijd om het knopje voor het filmen in te drukken, want Floris ging zomaar ineens helemaal om! Het was net alsof hij dacht; ja ho is mam, ik ga toch niet voor schut staan op dat filmpje! Dan denkt iedereen straks dat ik het niet kan. Met Floris op mijn arm ben ik met de telefoon naar boven gerend. Zijn papa bekeek het filmpje en keek Floris vol trots en een beetje ongeloof aan. “Heb je dat echt gedaan jongen? Wat ben jij een knap ventje!”

20170118_100100